whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||both
20000
110

Το ‘aXiom’ αποτελεί τη τρίτη κυκλοφορία για τους Δανούς progressiveάδες, ‘Boil’, με την προηγούμενή τους, ‘A New Decay’ (2010) να έχει λάβει πολύ καλές κριτικές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνη του γερμανικού Metal Hammer, που το βαθμολόγησε με 6/7. Το είδος της μπάντας δεν περιορίζεται στα progressive metal όρια, διαθέτοντας επίσης στοιχεία electronic, grunge και κλασικού rock. Εκτός αυτού, οι ‘Boil’ δεν έχουν ανάγκη να κοπιάρουν (παρά να επηρεαστούν) καμία μεγάλη μπάντα του είδους, μιας και έχουν δημιουργήσει σε μεγάλο βαθμό τον ιδιαίτερο προσωπικό τους ήχο. Κάθε ξεχωριστό κομμάτι του ‘aXiom’ χαρακτηρίζεται από εφευρετικότητα, πολυπλοκότητα (χωρίς να καθιστά τις συνθέσεις ‘βαριές’), και γρήγορη εξέλιξη. Κανένα ηχητικό τοπίο δε μπορεί να παραμείνει για πολύ το ίδιο: όλα είναι ρευστά και αβέβαια, η μελωδία αεικίνητη και η αγωνία μεγάλη για το τι θα συναντήσεις στην επόμενη ‘στροφή’. Η παραπάνω αίσθηση, όμως, είμαι βέβαιη πως δημιουργείται εσκεμμένα, σε συμφωνία με το ιδιόρρυθμο concept του ‘aXiom’, το οποίο έχει να κάνει με την πραγματικότητα, όπως τη βιώνουν ψυχασθενείς. Για τον σκοπό αυτό, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, οι ίδιοι οι ‘Boil’ συναντήθηκαν, σε συνεργασία με ψυχιατρικές κλινικές, με ασθενείς που πάσχουν από σχιζοφρένεια, και συγκεκριμένα με ορισμένους που υποφέρουν από παραισθήσεις. Λίγο φρικαλέο αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, και πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί κανείς, ωστόσο σίγουρα αποτέλεσε μια πολύ άμεση και ρεαλιστική πηγή πληροφοριών σχετικά με το ζήτημα. Οι στίχοι, όπως είναι επόμενο, είναι επίσης εμπνευσμένοι από τις παραπάνω περιπτώσεις. Πρέπει, επίσης, να αναφέρω πως τα κομμάτια, εκτός από την γρήγορη εξέλιξή τους, διαθέτουν πολλές πιασάρικες μελωδίες, συνδυασμό καθαρών και death φωνητικών, μελωδικά και ενίοτε επιθετικά riffs, ατμοσφαιρικά πλήκτρα και έντονη κυκλοθυμία. Η παραγωγή, που, ομολογουμένως, είναι πολύ καλή, έγινε στα Facination Street Studios (Soilwork, Opeth, Symphony X, Devin Townsend), ενώ το thriller-like artwork επιμελήθηκε ο Travis Smith (Nevermore, Opeth, Katatonia). Αναμφίβολα αξίζει την ακρόαση, ειδικά αν αγαπάτε τον progressive ήχο.

8/10

Μαριάνθη Μακροπούλου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.