Το “Through Shadows” είναι ένα άλμπουμ που δείχνει καθαρά ότι οι Born Of Osiris βρίσκονται σε φάση μετάβασης – όχι μόνο μουσικά, αλλά και ταυτότητας. Μετά τις αλλαγές στη σύνθεση της μπάντας, είναι λογικό να προσπαθούν να βρουν έναν νέο ήχο χωρίς να χάσουν το DNA τους. Και το άλμπουμ έχει μερικές πολύ δυνατές στιγμές που αποδεικνύουν πως μπορούν να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Αλλά είναι και κομμάτια που νιώθεις πως τους λείπει αυτό το «κάτι» που τους έκανε να ξεχωρίζουν παλιότερα.
Το ξεκίνημα είναι υποσχόμενο – το “Seppuku” χώνει όπως πρέπει, με ωραίο groove, σύγχρονα synths και μια ένταση που δεν είναι απλώς τεχνική, αλλά έχει και ψυχή. Εκεί κάπου σκέφτηκα «μάλλον μπαίνουμε καλά». Το “Elevate” συνεχίζει στο ίδιο κλίμα, με πιο ανοιχτό ρεφρέν και μια δομή που κουμπώνει ωραία. Είναι από αυτά τα κομμάτια που μπορείς να τα βάλεις στο repeat χωρίς να κουράζουν.
Όμως η συνέχεια δεν κρατάει πάντα αυτόν τον ρυθμό. Κάποια σημεία – όπως το “Torchbearer” ή το “A Mind Short Circuiting” – αν και δεν είναι κακά, νιώθουν λιγότερο εμπνευσμένα. Σαν να επαναλαμβάνουν πράγματα που έχουμε ξανακούσει, απλώς με διαφορετικά presets στα synths. Δηλαδή, η παραγωγή είναι καθαρή, τα layers είναι προσεγμένα, αλλά το συναίσθημα σε μερικά σημεία μένει πίσω.
Ένα κομμάτι που πραγματικά ξεχωρίζει είναι το “Inverno”. Είναι πιο σκοτεινό, πιο εσωτερικό, χωρίς να προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Και ίσως εκεί είναι η διαφορά: όταν η μπάντα αφήνει λίγο χώρο στο τραγούδι να εξελιχθεί χωρίς πίεση για εντυπωσιασμό, το αποτέλεσμα είναι πιο ουσιαστικό. Το “Blackwater” επίσης κάνει ωραίο κλείσιμο — όχι με φανφάρες, αλλά με μια ήρεμη αποδοχή. Κάπως σαν να λέει «κάναμε ό,τι είχαμε να πούμε, τώρα πάρε το χρόνο σου να το επεξεργαστείς».
Γενικά, το “Through Shadows” δείχνει μια μπάντα που ψάχνει και τολμάει να βγει λίγο έξω από τη ζώνη άνεσής της. Κάποιες φορές της βγαίνει πολύ καλά, κάποιες άλλες όχι τόσο. Δεν είναι το πιο συναρπαστικό άλμπουμ τους, αλλά δεν είναι και απογοητευτικό. Είναι περισσότερο μια τίμια προσπάθεια αναπροσανατολισμού, που σε αρκετά σημεία καταφέρνει να κρατήσει τον ακροατή.
Το άλμπουμ έχει χαρακτήρα και ποιότητα, αλλά δεν είναι από εκείνα που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Υπάρχουν ιδέες που πετυχαίνουν και άλλες που φαίνονται κάπως «ασφαλείς». Σαν οπαδός, χάρηκα που βλέπω τους Born Of Osiris να πειραματίζονται χωρίς να γίνονται αγνώριστοι. Θα ήθελα όμως στο επόμενο να είναι λίγο πιο τολμηροί και λίγο πιο ξεκάθαροι στο τι θέλουν να είναι.
Δεν θα το πω «δισκάρα», αλλά θα το βάλω στη βιβλιοθήκη μου ως μια αξιοπρεπή και ειλικρινή δουλειά από μια μπάντα που δεν έχει τελειώσει ακόμα με το ταξίδι της.
7/10
Ίνα Δαμιανίδου
[email protected]
