haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Πολύ καλό Death Metal από το New Jersey που βρωμάει Αμερική και μόνο Αμερική από χιλιόμετρα. Με ωραία old school Death φωνητικά, με μπόλικα τεχνικά ξεσπάσματα μέσα στα κομμάτια αλλά και αρκετές Thrash αναφορές στο ύφος των Demolition Hammer. Βασικά θεωρώ ότι ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΣΚΟ αποτελούν ένα κράμα παλιών Morbid Angel και Monstrosity και πολύ παλιών Death και Atheist. Τονίζω το ότι τώρα πλέον ακούγονται έτσι γιατί πιο παλιά ήταν κάτι τελείως διαφορετικό και κατά τη γνώμη μου όχι τόσο καλό και προπάντων ώριμο. Το “The Emergence of Reptilian Altars” είναι ο τέταρτος δίσκος της μπάντας και βγήκε μετά από πέντε χρόνια από το τρίτο της δίσκο. Γενικά αργά αλλά σταθερά ανοδικά βήματα… πρώτο demo το 1996 φανταστείτε. Πάντως πολύ ωραία όχι μόνο η συνθετική στροφή της μπάντας αλλά και η λυρική της στροφή καθώς δεν μιλάει πλέον για πολεμικές τέχνες (κρίμα παίζει να ήταν και οι μόνοι) και έπιασαν τον Lovecraft και προφανώς από εκεί αποπνέει και η πολύ πιο αισθητή ατμόσφαιρα του δίσκο. Επίσης να τονίσω ότι όλοι είναι παιχταράδες, ειδικά ο ντράμερ δίνει ρέστα άλλα αυτός που δίνει άλλη πνοή στα κομμάτια είναι ο κιθαρίστας. Ο οποίος ενώ παίζει μελωδιάρες και στα σολίδια του και στα leads του ο χαρακτήρας του δίσκου δεν κινείται προς Ευρωπαϊκά μονοπάτια αλλά κρατάει τον Αμερικάνικο χαρακτήρα του. Είναι old school μελωδικό Death χωρίς να είναι μελωδικό όπως το έχουμε συνηθίσει. Μία και μία οι συνθέσεις με το εναρκτήριο να σπέρνει και να σε πιάνει κατευθείαν από τα μούτρα, δίνοντας σου μία πού γερή δόση του τι επακολουθεί. Τρομερά riffs και σολίδια στο ‘Between Immensity and Eternity’, πολύ καλό και το πιο εμβατηριακό ‘Fully Disassembled’ αλλά και το πειραματικό, χαμένο και προσωπικά αγαπημένο ‘Kutulu’. Πολύ καλό και το ομότιτλο που κλείνει το δίσκο, εδώ μέχρι και το δίλεπτο Instrumental γαμάει τι να λέμε τώρα. Τρομερός ο δίσκος και θεωρώ ότι δεν πρέπει να περάσει σαν δίσκος της σειράς.

8,5/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

g[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.