whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothThe-Medea-Project 728×90 - 728|90|The-Medea-Project 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothForged In Black 728×90 - 728|90|Forged In Black 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothSolitary-Banner - 728|90|Solitary-Banner|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both
20000
110

Το τρίτο studio album τους κυκλοφόρησαν οι Ούγγροι progressive rockers, Everwood, ενώ πρόκειται για το πρώτο μετά από τις σημαντικές αλλαγές που συνέβησαν στο line up τους το 2008, με την αντικατάσταση του παλιού τραγουδιστή τους από τον Mátyás Haraszti και αυτήν του μέχρι τότε μπασίστα τους, Viktor Erdos, από τον βιρτουόζο, Sándor Kállai. Οι αλλαγές αυτές αποδείχθηκαν εξαιρετικά ευεργετικές γι αυτούς, καθώς τα φωνητικά ανανεώθηκαν, απαλλάχθηκαν από κάθε ίχνος ‘βρωμιάς’/ growling και έγιναν περισσότερο ear friendly, και οι γραμμές του μπάσου άρχισαν να ανταποκρίνονται περισσότερο στο progressive ύφος της μπάντας. Η κιθάρα και τα τύμπανα ακολουθούν διακριτικά στην ίδια λογική, χωρίς όμως να ξεχωρίζουν. Ζωτικό ρόλο, αντίθετα, παίζει ο Attila Tanczer (ιδρυτικό μέλος των Everwood) με τα έξυπνα τεχνικά και ενίοτε ατμοσφαιρικά πλήκτρα να δίνει τροφή για μουσική σκέψη σε κάθε μυημένο στο είδος. Ευδιάκριτα είναι τα ίχνη επιρροών από progressive μεγιστάνες του τύπου Dream Theater/ Symphony X (και με τους οποίους οποιαδήποτε σύγκριση θα ήταν κάτι παραπάνω από ατυχής), ενώ στο ‘Can’t Find’ μπορείς να βρεις λίγο από… System of a Down (!). Αν και, όπως σε όλες τις progressive συνθέσεις, υπάρχει μια τάση για πολυπλοκότητα που συχνά καθιστά το έργο απρόσιτο για το μη εξειδικευμένο κοινό, στην προκειμένη περίπτωση ανακόπτεται από τη μικρή διάρκεια των κομματιών και τη σαφή δομή τους. Σε γενικές γραμμές το κάθε κομμάτι έχει κάτι που το κάνει ξεχωριστό και αξέχαστο (βλ. ‘Desert Sun’ και ‘Walls’ με τη χαρακτηριστική ανατολίτικη πινελιά, ‘Make me Famous’ με έναν κάπως πιο heavy ήχο κ.α.). Οι στίχοι, χωρίς να κινούνται σε συγκεκριμένο concept, βουτούν στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής και οι συχνές μεταβολές των συναισθημάτων δε μπορεί παρά να αντανακλούν αυτές που ήδη συνέβησαν στην , -παραδόξως- μικρή, ιστορία της μπάντας. Τέλος, πρόκειται για ένα στέρεο έργο-δείγμα σύγχρονου progressive,που δεν υστερεί σε τεχνική αλλά ούτε και σε συναίσθημα. Προτείνεται ανεπιφύλακτα, ιδιαίτερα στους λάτρεις του είδους. Goes Without… Saving!

8.5/10

Μαριάνθη Μακροπούλου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.