haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Παράδοξο τι μπορούν να φτάσουν να κάνουν δυο άτομα μονάχα. Οι Harakiri For The Sky – παράδοξο όνομα – είναι από την Αυστρία και δηλώνουν ως Black Metal/Post-Rock. Ας ξεκινήσω πρώτα απ’ όλα, λέγοντας πως αυτό που άκουσα μου άρεσε. Ίσως να μην με κέρδισε, αλλά μου άρεσε. Μετά την προ λίγων μηνών εμπειρία μου με το πονεμένο project Germ, όπου έμαθα ότι οι στριγκλιές απόγνωσης αποσκοπούν στο να δείξουν τον πόνο που νιώθει ο καλλιτέχνης στο κοινό, οι Harakiri For The Sky μου ήρθαν πιο ήπια. Οι μελωδία που συνοδεύει όλον αυτόν τον πόνο είναι το λιγότερο μαγική. Προσωπικά με κέρδισε και με το παραπάνω ασχέτως άμα από αυτά τα έξι-επτά λεπτά που διαρκούσε το κομμάτι, τα πέντε είχαν κοινή σύνθεση. Γενικά τέτοιου τύπου μπάντες με βοηθούν να αποκτώ άλλη αντίληψη για τη μουσική και εστιάζω σε τελείως διαφορετικά πράγματα. Το “02:19 AM, Psychosis” ξεκινά τόσο όμορφα. Ακουστικές κιθάρες και οι σταγόνες τις βροχές να ντύνουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα. Με κάνει να νιώθω υπερβολικά άσχημα για το ότι δεν καταλαβαίνω τους στίχους. Η μουσική μου δίνει τέτοια ανατριχίλα που δυσκολεύομαι να μην κλείσω τα μάτια. Τρίτο κομμάτι το “From Yesterday To Ashes”. Ο χρόνος κυλά και έχω να πω πως δε θέλω με τίποτα να τελειώσει ο δίσκος. Θέλω όσο τίποτε άλλο να παρακολουθήσω κάθε επόμενη κίνηση της μπάντας. Αν αυτό είναι το ντεμπούτο τους, τρέμω και μόνο στη συνέχεια. Το πιάνο σε αυτό το κομμάτι έχει μια μικρή πινελιά delay που το κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστικό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που λέω δεν έχει σημασία τι παίζεις, αλλά πως το παίζεις. Οι νότες απλές, μα οι συνθέσεις αληθινές, βγαλμένες μέσα από το είναι και την πραγματική ψυχή του συνθέτη. Κάθε κομμάτι με τα δικά του στοιχεία, και όλα με μια εξαίρετη ατμόσφαιρα. Ότι και να πω είναι λίγο. Η έκπληξη μου ήρθε τελικά από ένα είδος που δεν είχα καν σε εκτίμηση. Καλή αρχή λοιπόν, και περιμένω να ακούσω κι άλλα! Με τρομερή ανυπομονησία!

9/10

Ντένια Παλαιολόγου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.