deafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Helix. Ή αλλιώς Brian Vollmer και Σια. Έτσι ήταν και έτσι είναι μέχρι και σήμερα. Και αυτό δε νομίζω να χάλασε ποτέ κανέναν. Το μαρτυράνε εξάλλου και οι αριθμοί των πωλήσεων. Εδώ και 35 χρόνια αυτή η μπάντα κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Να rockάρει ασυστόλως. Με τόσες αλλαγές στο line-up τους που θα τους ζήλευαν ακόμα και οι Running Wild φτάσαμε αισίως στο δωδέκατό τους album με τίτλο Vagabond Bones. Μην περιμένετε αλλαγές στον ήχο τους ή πρωτόγνωρα πειράματα. Οι παίδες δε λένε να αλλάξουν (για καλή μας τύχη). Μετά και την προσθήκη του κιθαρίστα Sean Kelly, ο οποίος τους άφησε για λίγο για να την δει popstar στο πλευρό της Nelly Furtado, επέστρεψε στο studio παρέα με το Brian Vollmer και λοιπούς session μουσικούς (μεταξύ των οποίων και τον ελληνικής καταγωγής κιθαρίστα Steve Georgakopoulos) και μαζί δημιούργησαν αυτό το δίσκο που συνεχίζει με επιτυχία αυτή τη χρυσή rock πορεία που ο ίδιος ο μαστρο-Brian έχει χαράξει. Για κάποιον που έχει ακούσει στο παρελθόν τη μουσική των Helix ξέρει ακριβώς τι να περιμένει από αυτή την ακρόαση. Γνήσιο hard rock με άφθονα blues/rock ‘n’ roll στοιχεία. Δώστε προσοχή στους rock δυναμίτες Go Hard Or Go Home, Monday Morning Meltdown και Jack It Up. Θα σας φέρει στο μυαλό τις παλιές καλές μέρες των early 80’s.Πολλοί ίσως και να τους κατηγορήσουν ότι με το Vagabond Bones στην ουσία αντιγράφουν τους εαυτούς τους. Εγώ δεν το βλέπω έτσι. Οι Helix είναι ένα συγκρότημα που εδώ και χρόνια έχει πάψει να κυνηγάει την εμπορική επιτυχία. Προτιμάει να δημιουργεί albums που να ανεβάζουν τη διάθεση των rockάδων στα ύψη (αν και κρυφο-hitάκια τύπου Make ’em Dance ίσως να ξενίσουν κάπως). Από όποια οπτική γωνία και να το δεις, το Vagabond Bones είναι καταδικασμένο να κουβαλά την ταμπέλα του “τυπικού”. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα κακό. Εν έτει 2010 δεν μπορούμε να περιμένουμε από τον Brian Vollmer άλλο ένα αριστούργημα όπως τα Walkin’ The Razor’s Edge και Long Way To Heaven. Παρόλα αυτά συνεχίζει με τιμιότητα, δύναμη και αξιοπρέπεια. Εξάλλου οι Helix πάντα διακρίνονταν σε αυτούς τους τρεις τομείς.

6,5/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.