whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothThe-Medea-Project 728×90 - 728|90|The-Medea-Project 728×90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothSolitary-Banner - 728|90|Solitary-Banner|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothForged In Black 728×90 - 728|90|Forged In Black 728×90|||both
20000
110

Παρόλο που δεν είμαι οπαδός του power metal αυτός ο δίσκος μου άρεσε αρκετά. To καινούριο album των Highlord (με φλεγματώδη-ειρωνικό τίτλο) σηματοδοτεί την έκτη κυκλοφορία των Ιταλών. Οι Highlord πέρασαν το στάδιο του πειραματισμού με τους κατά καιρούς τραγουδιστές τους και πιστεύω πως ο τωρινός Andrea Marchisio είναι ο πλέον καταλληλότερος. Η φωνή του πιάνει τα ψηλά πάρα πολύ καλά, αλλάζει τέλεια με τα πιο χαμηλά και τα εφέ στα ψιθυριστά του “Simple Man” παράλληλα με την δίκαση φαίνεται σαν να ξεπετάγονται από κάποιο progressive συγκρότημα. Γεγονός είναι πως υπάρχουν πολλά progressive στοιχεία μέσα στον δίσκο και αυτό ίσως είναι που τον κάνει ξεχωριστό και αρεστό ακόμα και για κάποιον που δεν είναι fan του είδους. Solos από τον Stefano Droetto πολλά και γρήγορα, ακριβώς όπως ορίζει το είδος που αντιπροσωπούν. Αυτό που ξεφεύγει από το κλασσικό power metal είναι η θεματολογία και αυτά που πραγματεύονται οι στίχοι, οι οποίοι περιλαμβάνουν και άλλα εκτός από τα συνηθισμένα “φαντασία-ζωή-όνειρα” θέματα. Στα πλήκτρα ο Alessandro Muscio φτάνει μέχρι και electro μελωδίες, όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό, ούτε τόσο ώστε να αλλάζει το ύφος που κινούνται. Εντύπωση μου έκανε το ομώνυμο “The Death Of The Artists”, το οποίο έχει τις πιο πολλές αλλαγές μουσικά-tempo στα drums που μεταβάλλεται συνεχώς, άρα αλλάζει και ο υπόλοιπος ρυθμός, βαριές κιθάρες και πλήκτρα που από χαρούμενο ρυθμό γυρνάνε σε κάτι πιο επιθετικό. Γενικά είναι πολύπλοκος δίσκος με αταίριαστα μεταξύ τους στοιχεία που δίνουν ένα ωραίο αποτέλεσμα και δεν τον κάνουν βαρετό. Κλείσιμο με το “A Queen In My Poctet”, το μοναδικό slow τραγούδι συγκρινόμενο με τα υπόλοιπα, χωρίς να λείπουν και τα πιο δυνατά σημεία. Το συμπέρασμα είναι πως διαφέρει πολύ από την σειρά των power metal συγκροτημάτων που μονοπωλούν το ενδιαφέρον, και αυτό είναι που κάνει το “The Death Of The Artists” ξεχωριστό.

7/10

Μαρία Θεοδωράκη

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.