Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both
20000
110

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι power metal άρχοντες Helloween με μία γερμανική hard rock μπάντα όπως οι Kickhunter; Η απάντηση είναι απλή. Κοινό μπασίστα. Έμεινα κάγκελο όταν έμαθα πως ο Markus Grosskopf συμμετέχει και σε άλλο συγκρότημα πέραν των “κολοκύθων” και μάλιστα τόσο μακριά από το μουσικό είδος που τον έχουμε συνηθίσει. Τι εστί όμως Kickhunter; Είναι μία μπάντα που σχηματίστηκε δέκα χρόνια πριν στο Αμβούργο της Γερμανίας με αρχικό σκοπό των μελών της να κάνουν απλά το κέφι τους. Τρία albums μετά έχουν καταλήξει να έχουν φτιάξει στην Αμερική τον δικό τους πυρήνα οπαδών. Και σε αυτό συνέβαλε πολύ η τελευταία τους κυκλοφορία All In, μία δουλειά η οποία θα μπορούσε να αποτελεί τη φυσική συνέχεια των δύο τελευταίων Hearts & Bones και Little Monsters. Μην τυχόν σας ξεγελάσει η παρουσία του Markus στο μπάσο. Αν και το παίξιμό του δε διαφέρει και πολύ οι Kickhunter ουδεμία σχέση έχουν με το power. Το hard rock που παίζουν τα παιδιά εδώ ενώνει τα 70’s με τα 80’s (ή ακόμα καλύτερα τους Lynyrd Skynyrd με τους Cinderella). Και αυτή η ένωση είναι άκρως εντυπωσιακή. Απλά ακούστε με προσοχή το Feels Like Home και θα το καταλάβετε με τη μία. Αλλά δεν σταματάει εκεί. Αν και το ημερολόγιο γράφει 2010, το All In θα μας στείλει τουλάχιστον 25 χρόνια πίσω. Κομμάτια τύπου Mine All Mine, Revolution ή Shy Shy Shy δε γράφονται κάθε μέρα, ειδικά σε τέτοιες μέρες που η pop κουλτούρα είναι κυρίαρχη. Respect και στην πολύ ωραία διασκευή στο Call Me των Blondie με τη συμμετοχή της Ela στα φωνητικά. Τιμούν και με το παραπάνω το εν λόγω τραγούδι χωρίς να του αφαιρούν ούτη για μία στιγμή τη διαχρονική του αξία. Όσο για το εξώφυλλο, πιο “rock” δε θα μπορούσε να είναι. Μολονότι, το All In δεν παρουσιάζει ούτε ένα ψεγάδι. Είναι ένας δίσκος που -όπως πολλοί άλλοι- αδικείται από την εποχή που τυγχάνει να κυκλοφορήσει. Αν είχε κάνει την εμφάνισή του στα μέσα της δεκαετίας του ’70 θα κονταροχτυπιόταν με το Tres Hombres των ZZ Top και το Leftoverture των Kansas. Πραγματικά ένα hard rock album με ΟΛΗ την έννοια του “rock”.

9/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.