RODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothGreekrebels Banner 07052021-468×60 - 468|60|Greekrebels Banner 07052021-468×60||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothPsychotic Waltz 2023 – 468×60 - 468|60|Psychotic Waltz 2023 – 468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|both
20000
60
Opera Diabolicus – Death On A Pale Horse (Season Of Mist)
65%Overall Score
haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Όταν ξεκινάς με Mats Leven στα φωνητικά και Snowy Shaw στα τύμπανα, εξ’ ορισμού δεν μπορείς να έχεις κακό δίσκο. Με όποιο παρακλάδι του σκληρού ήχου και να καταπιάνεται ο τελευταίος, οι δύο Σουηδοί αποτελούν κάτι σαν εγγύηση ποιότητας, όσο λάθος και να πάνε τα πράγματα. Και το συμφωνικό ντουέτο των Opera Diabolicus ευτυχεί να έχει αυτή την συνθήκη.

Οι Adrian De Crow και David Grimoire, παλιές καραβάνες της σκηνής και οι δύο, συναντήθηκαν μουσικά ως Opera Diabolicus το 2006. Μια εποχή που η μίξη του ακραίου ήχου με οπερετικά στοιχεία γνώριζε αξιοσημείωτη άνθιση. Κυκλοφόρησαν την metal opera “1614” το 2012 κι έκτοτε δεν είχαμε άλλα νέα τους. Φέτος επιστρέφουν δισκογραφικά με το Death On A Pale Horse, τίτλος που όπως και το δεύτερο κομμάτι Bring Out Your Deadαποτελεί αναφορά στην επιδημία της μαύρης πανούκλας.

Ή αλλιώς, μαύρος θάνατος, όπως την αποκάλεσαν, καθότι μάστισε την μεσαιωνική Ευρώπη από το 1346 μέχρι το 1353 και έμεινε μέχρι σήμερα στην ιστορία ως η πιο φονική πανδημία στην ανθρώπινη ιστορία από άποψης αριθμού θυμάτων. Ταιριαστή θεματολογία τόσο με την περίοδο που διανύουμε, όσο και με το horror metal των Σουηδών, που χρωστάει πολλά στον King Diamond. Το τελευταίο γεγονός δεν αποτελεί ιδιαίτερα μεγάλη έκπληξη για έναν δίσκο που στους συντελεστές του, εκτός από τον Snowy Shaw, περιλαμβάνονται οι Andy La Rocque και Michael Denner.

Εκτός από το αναμενόμενο άρωμα βασιλιά, ο δίσκος φέρει ενορχηστρώσεις που παραπέμπουν άλλοτε στους Dimmu Borgir κι άλλοτε στους συμπατριώτες τους και πρωτοστάτες του ιδιώματος, Therion. Αυτό μπορεί να το εκλάβει κανείς με διάφορους τρόπους. Προσωπικά, ακόμα και σε έναν από κατασκευής μαξιμαλιστικό δίσκο όπως αυτός, τα τόσα στρώματα και υποστρώματα παραγωγής μοιάζουν μάλλον ανούσια και κάποιες φορές, κουραστικά. Σε καμία περίπτωση δεν θα αποκαλούσες τα κομμάτια κιτς αλλά παραφορτωμένα είναι σίγουρα.

Τα γυναικεία φωνητικά είναι τεχνικά άψογα μεν, αρκετά αδιάφορα δε. Το ίδιο σχόλιο θα μπορούσε να γίνει με μικρές παραλλαγές για όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του δίσκου. Δεν ξέρω αν κάποιος που κοιμάται και ξυπνάει για παράδειγμα με τους Ayreon θα είχε κάτι διαφορετικό να παραθέσει ως άποψη. Όπως και να ‘χει, παρά την αρτιότητα των πρώτων υλών του, το πόνημα του σουηδικού ντουέτου μου άφησε μάλλον μέτριες εντυπώσεις.

6,5/10
Χρύσα Γιουρμετάκη
chrysag.nioti@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X