Skeletoon - They Never Say Die (Scarlet)
75%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||both728 x90_rotting christ - 699|87|728 x90_rotting christ|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Οι Skeletoon είναι μια power metal μπάντα από την Ιταλία η οποία δημιουργήθηκε από τη διάλυση ενός tribute συγκροτήματος στους Helloween έχοντας φυσικά το σκοπό να παίξουν μουσική όπως τα είδωλά τους. Χωρίς να έχω εικόνα των προηγούμενων δύο τους full-length, μπορώ να πω πως εδώ έχουν καταφέρει να μας δώσουν ένα δίσκο παραπάνω από αξιοπρεπές, ειδικά σε ένα είδος το οποίο τα τελευταία χρόνια ψυχορραγεί. Πάντως, αν και όνομα και εξώφυλλο παραπέμπoυν σε Running Wild, δεν ακούμε νότα από αυτούς εδώ μέσα. Πάμε να το δούμε λίγο πιο αναλυτικά όμως.

Ο δίσκος συνοδεύεται από μια διάθεση (στιχουργικού) χιούμορ. Η ίδια η μπάντα μάλιστα έχει δηλώσει πως παίζει «χαρούμενο» μέταλ. Στα της μουσικής πάντως, δεν αστειεύονται καθόλου, καθώς μας δίνουν ένα δίσκο νοσταλγικού power metal μεν, αλλά ταυτόχρονα όχι νερωμένο και χωρίς να είναι μια ξερή αντιγραφή των μεγάλων του είδους. Ηχητικά, θυμίζει αρκετά Φινλανδία, δηλαδή μπάντες όπως Stratovarius και  Sonata Arctica με ολίγη από Rhapsody και στο τέλος της ημέρας, θα καταφέρει να πείσει πως το είδος έχει πράγματα να δώσει ακόμα.

Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα, καθώς στον δίσκο υπάρχουν και αρνητικά στοιχεία. Συγκεκριμένα, περιέχει 11 κομμάτια, σχεδόν όλα άνω του πεντάλεπτου, οπότε, όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, από ένα σημείο και μετά, ο δίσκος κουράζει. Επίσης, τα riffs του σε πολλά σημεία είναι θαμμένα κάτω από τόνους πλήκτρων και synths και φυσικά, χωρίς riffs τον μεταλλά δεν τον κερδίζεις.

Πάντως, παρ’ όλα τα αρνητικά του, ο δίσκος ξεδιπλώνει όμορφα τις επιρροές του και πετυχαίνει να κάνει όσους μεγάλωσαν με το είδος να χαμογελάσουν και να πιστέψουν πως η μουσική που κάποτε λάτρευαν μπορεί ακόμα να προσφέρει.

7.5/10
Θοδωρής Κατσικονούρης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.