AlbumsΚριτικές

Varathron – The Lament Of Gods (Re-Issue) (Vic Records)

Russian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||both
20000
110

Κρυμμένο διαμαντάκι, υποτιμημένες συνθέσεις, προσθέστε και όποια άλλη περιγραφή θεωρείτε εσείς ότι ταιριάζει σε αυτό το ΕΡ. Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του Walpurgisnacht, οι Varathron αποφάσισαν να επιστρέψουν με αυτό το ΕΡ, ενώ ενδιάμεσα είχαν κυκλοφορήσει ένα demo τριών τραγουδιών, το “Sarmutius Pegorus”, το οποίο και συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτήν την επανακυκλοφορία.

Και η αλήθεια είναι ότι το “The Lament Of Gods” συζητήθηκε αρκετά, λόγω των αλλαγών που πραγματοποιήθηκαν. Δεν ήταν τόσο κοσμοϊστορικές και έντονες σαν κι αυτήν που είχαν πραγματοποιήσει οι Rotting Christ μόλις 2-3 χρόνια πριν, αλλά οι διαφορές ήταν χτυπητές. Οι συνθέσεις ήταν πιο μελωδικές και mid-tempo, τα πλήκτρα έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ, ενώ η μελαγχολία είναι αυτή που κυριάρχησε περισσότερο στο δίσκο. Και όλο αυτό ανέδειξε το ζεστό ήχο που είχε πάντα το συγκρότημα, αλλά με τις αλλαγές εδώ φάνηκε πολύ πιο έντονα.

Και η επιλογή στο “Nuns Have No Fun” των Mercyful Fate δεν ήταν καθόλου τυχαία, μιας και ταίριαζε απόλυτα στην κατεύθυνση και το ύφος του ΕΡ. Το αποτέλεσμα μπορεί να ήταν κοντά στα στάνταρ και με το dna του συγκροτήματος παρών, οι αλλαγές όμως δίχασαν το κοινό, το οποίο είχε ήδη μια παρόμοια πρόσφατη εμπειρία με τους Rotting Christ όπως προαναφέραμε. Και επειδή οι εποχές ήταν κάπως πιο άγριες σε σχέση με σήμερα, οι πιο σκληροπυρηνικοί δεν εξέλαβαν αυτόν τον πειραματισμό με τον καλύτερο τρόπο.

Το γεγονός όμως είναι πως ακόμα και σήμερα καταφέρνει να ακούγεται φρέσκο, παρά την κάπως ξερή παραγωγή του, που δεν ταιριάζει και τόσο εδώ πέρα, που ο ήχος είναι πιο ζεστός και μελωδικός. Θα ταίριαζε καλύτερα, όπως και έγινε δηλαδή, στις δύο προηγούμενες, πιο άγριες δουλειές του. Το remaster προσπαθεί να βοηθήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, αλλά δε μπορείς να κάνεις και πολλά με το συγκεκριμένο ύφος της πρώτης ύλης, υπάρχει κίνδυνος μετά να αλλοιωθεί ολόκληρο το dna του ήχου, οπότε για τα συγκεκριμένα δεδομένα κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Δεν είναι πολύ καλή δουλειά για τα δεδομένα του, είναι πολύ καλή δουλειά σκέτο.

8/10
Σταύρος Πισσάνος
[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X