haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothSolitary-Banner - 728|90|Solitary-Banner|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothThe-Medea-Project 728×90 - 728|90|The-Medea-Project 728×90|||bothForged In Black 728×90 - 728|90|Forged In Black 728×90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both
20000
110

Οι Corbeaux και οι Volte Face είναι δύο μουσικά ανόμοιες μεταξύ τους γαλλικές μπάντες, αλλά μοιράζονται την ίδια αγάπη. Και αυτή είναι το post rock. Ένα πολύ δύσκολο είδος για τις μέρες μας, που πλέον προσφέρει απειροελάχιστα αξιόλογα ονόματα. Το “The Meeting Point” είναι ένα split EP αποτελούμενο από 5 συνολικά κομμάτια αυτών των instrumental μπαντών. Το πρώτο κομμάτι λέγεται “Airplant” και είναι από τους Corbeaux. Ξεγελάει με την χαλαρή εισαγωγή με πιάνο, σταδιακά όμως εξελίσσεται στην πιο heavy σύνθεση του EP. Συνέχεια με Volte Face με το “Blade Runner” το οποίο μουσικά θα μπορούσα να το συγκρίνω και με την ομώνυμη ταινία, μιας και τα δύο μοιράζονται το ίδιο φουτουριστικό κλίμα. Επιστροφή στους Corbeaux και το “28 Jours Plus Tard”. Αρχή με ακουστικό riff και ελαφρώς πιο γρήγορη συνέχεια, για να οδηγηθούμε ξανά σε ένα heavy ξέσπασμα, λίγο πιο συναισθηματικό αυτή τη φορά. Η εναλλαγή συνεχίζεται με το “In Another Life” των Volte Face, το οποίο μου έδωσε να καταλάβω ότι σαν συγκρότημα είναι σαφώς πιο πολύπλοκο και ήπιο απ’ ότι είναι οι Corbeaux. Κοιτάει κατάματα τους Rush λίγο πριν κυκλοφορήσουν το “Moving Pictures” και στα keyboards φλερτάρει διαρκώς με τον Roger Waters. Το “σημείο συνάντησης” και των δύο λαμβάνει μέρος στο κλείσιμο του EP με το ομότιτλο κομμάτι. Δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο είναι οι Volte Face μόνοι τους. Έχει όμορφες μελωδίες και riffs που σε κάνουν να καταλάβεις με κλειστά μάτια ποιος είναι ποιος. Μετά από 25 λεπτά, μπορώ να πω ότι ευνόησα περισσότερο τους Volte Face, καθώς είναι αυτοί που έχουν τις progressive rock προσθήκες στον ήχο τους, εκεί που οι Corbeaux μένουν σταθεροί στο post rock αυτό καθαυτό. Για το χαλαρό της υπόθεσης προτείνω να το ακούσετε. Για κάτι παραπάνω, θα πρέπει να αρκεστείτε στα δικά σας γούστα.

5/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.