White Stones – Kuarahy (Nuclear Blast)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||both
20000
110

Τον Martín Méndez τον ξέρετε; Λογικά όλο και κάπου θα τον έχει πάρει το αυτί σας, αφού είναι ο μπασίστας των Opeth από το 1997, κάτι που τον κάνει το δεύτερο μακροβιότερο μέλος της μπάντας (μετά τον αρχηγό της φυσικά). Το συγκεκριμένο project λοιπόν ξεκίνησε μόλις το 2019 και ήδη μας παρουσιάζει την πρώτη επίσημη κυκλοφορία μέσα από αυτό το full-length.

Ο τίτλος του album Kuarahy διαβάζω ότι προέρχεται από το μέρος που γεννήθηκε ο Martín, η καταγωγή του οποίου είναι από την Ουρουγουάη. Εδώ θα τον δούμε να επιστρατεύει άλλους τέσσερις μουσικούς, όλοι από την Ισπανία. Ο ίδιος αναλαμβάνει μπάσο και κιθάρα στο studio, τον οποίο συμπληρώνουν ένας drummer και ένας τραγουδιστής. Για τις ζωντανές εμφανίσεις υπάρχουν άλλοι δύο κιθαρίστες, αφού ο Martín εκεί κρατάει μόνο το μπάσο, στο ρόλο δηλαδή που τον έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια. Στο album συμμετέχουν σαν καλεσμένοι στις κιθάρες οι Σουηδοί Fredrik Åkesson (Opeth) και PerSodomizerEriksson (ex-Bloodbath, ex-Katatonia).

Εδώ ο Martín θέλει να εξερευνήσεις τις ρίζες του και αποφασίζει να παίξει death metal. Ή τουλάχιστον, προσπαθεί κάπως μέσα από δέκα κομμάτια διάρκειας σαράντα λεπτών. Το αποτέλεσμα είναι ένα album καθαρά mid-tempo το οποίο θυμίζει Opeth σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον πριν αποφασίσουν να απαρνηθούν μια και καλή την ακραία πλευρά της μουσικής τους. Καθαρά φωνητικά δεν υπάρχουν και μπορώ να πω ότι ο Eloi Boucherie βρυχάται πλήρως ικανοποιητικά.

Από κει κι ύστερα, είναι λες και ακούς την death metal πλευρά των Opeth, χωρίς τις prog προεκτάσεις, αλλά με τις κιθάρες να παραπέμπουν αρκετά στον ήχο που έχουν επιλέξει να κινούνται στις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Υπάρχουν βέβαια και κάποια, ας πούμε, πειραματικά στοιχεία αλλά η γενική αίσθηση δεν αλλάζει.

Μια αίσθηση που με κάνει να σκέφτομαι ότι έτσι θα ηχούσε μια μπάντα αν αποφάσιζε να παίξει death metal στα 70s, αφού αυτό που θυμίζει περισσότερο death εδώ πέρα είναι τα φωνητικά και κάποιες δομές. Περίεργο, παράξενο και στην τελική βαρετό και ανιαρό. Μέτρια κυκλοφορία.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.