Alkimista – Entre AEmoção EARazão (Self-Financed)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||both
20000
110

Πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα οι Alkimista από την Πορτογαλία, οι οποίοι κυκλοφορούν το ντεμπούτο albumτους. Χρησιμοποιώ βέβαια πληθυντικό, αλλά ουσιαστικά πρόκειται για one-man bandτου Pedro Serpa. Ο εν λόγω κύριος λοιπόν έγραψε όλη τη μουσική και έπαιξε τα πάντα, εκτός από τα drums για τα οποία χρησιμοποίησε session μουσικό.

Από τις λίγες πληροφορίες που μπόρεσα να βρω στο διαδίκτυο, η μουσική του album δημιουργήθηκε μεταξύ της περιόδου 2003 2006 και από τότε έμεινε σε κάποιο συρτάρι. Πέρυσι ηχογραφήθηκε ένα demo το οποίο εξελίχθηκε σε αυτήν εδώ την κυκλοφορία, η οποία περιλαμβάνει πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας σαράντα και κάτι λεπτών.

Ο Αλχημιστής λοιπόν κινείται σε doom / gothic metal μονοπάτια και οι στίχοι είναι αποκλειστικά στα πορτογαλικά, οι οποίοι έχουν να κάνουν με διάφορα προσωπικά και υπαρξιακά θέματα. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι αυτός ο συνδυασμός, από το πρώτο άκουσμα, φέρνει στο νου τους τεράστιους Moonspell. Οι συγκρίσεις προφανώς και είναι αναπόφευκτες, αφού και ο τρόπος που τραγουδάει ο Pedro θυμίζει τον Fernando Ribeiro.

Μπορεί όμως αυτό το album να σταθεί από μόνο του; Μπορεί να δώσει κάτι διαφορετικό; Κατά την άποψή μου, όχι. Μετά από μερικές ακροάσεις δεν μου άφησε κάτι αξιομνημόνευτο. Ακούγεται μεν ευχάριστα, αλλά μέχρι εκεί. Ατμοσφαιρικά και ήρεμα κατά κύριο λόγο τραγούδια, με μικρές εξάρσεις επιθετικότητας, αλλά χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Τα φωνητικά όπως είπα και πιο πάνω φέρνουν αρκετά στον Ribeiro, αλλά λείπουν τα συστατικά που θα το κάνουν καλύτερο. Λείπουν οι κιθαριστικές γραμμές που θα σε κάνουν να κολλήσεις, λείπουν τα σημεία που θα σε κάνουν να ανατριχιάσεις, λείπουν οι παθιασμένες ερμηνείες. Επειδή όταν κινείσαι σε αυτό τον ήχο, τότε ο άμεσος σκοπός σου είναι να δημιουργήσεις μία σκοτεινή ατμόσφαιρα και να μεταδώσεις στον ακροατή τα συναισθήματα για τα οποία τραγουδάς.

Κάτι τέτοιο ο Pedro δεν το πέτυχε με εμένα. Ένα album αρκετά απλό στη δομή του το οποίο από την αρχή μέχρι το τέλος δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει. Και μπορεί οι διαφορές με τους Moonspell να είναι τελικά αρκετές, αλλά αυτές οι λίγες ομοιότητες που υπάρχουν είναι ίσως και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του, αφού ακούγεται σαν το φτωχό ξαδερφάκι τους.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.