AlbumsΚριτικές

Alunah – Strange Machine (Heavy Psych Sounds)

nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Οι Βρετανοί Alunah έχουν φτιάξει ένα αξιοπρεπές όνομα με τους προηγούμενους δίσκους τους, ξεκινώντας στην αρχή να προσκυνάνε και να δείχνουν την αγάπη τους προς τις πρώτες δουλειές των Black Sabbath, πριν πάρουν μια πιο stoner κατεύθυνση, χωρίς όμως να αποκηρύξουν εντελώς την αρχική κατεύθυνσή τους. Η κοινή τους καταγωγή από το Birmingham ίσως αποτελεί σύμπτωση για κάποιους, αλλά δε νομίζω πως παίζει ρόλο, μιας και προσκυνητές των Sabbath μπορούμε να βρούμε οπουδήποτε στον κόσμο.

Το προσωπικό μου κόλλημα όμως, όσο καλό και δημοφιλές συγκρότημα κι αν είναι οι Alunah, είναι πως δύσκολα θα προτιμήσω τους προσκυνητές από το «real thing», εκτός από τις σπάνιες περιπτώσεις επίδειξης προσωπικότητας και χαρακτήρα πέρα από την κατάθεση σεβασμού και προσκυνήματος. Και, δυστυχώς, αυτό δεν το έχω βρει στους Alunah μέχρι τώρα, και ούτε άλλαξε κάτι ακούγοντας το νέο δίσκο τους.

Δε διαφωνώ ότι το συγκρότημα προσπαθεί φιλότιμα να απογαλακτιστεί από αυτό το βαρίδι, όμως συνεχίζει να το κουβαλάει μαζί του. Στο νέο τους δίσκο, κρατάνε τη stoner κατεύθυνση, έχουν προσθέσει όμως και μπόλικες ψυχεδέλικες πινελιές, η βάση όμως παραμένει ίδια, που σημαίνει μονολιθικά και βαριά riffs στο στυλ των Sabbath, doom ατμοσφαιρικές ωδές και ποικιλία μεταξύ των πιο βαριών και των πιο ανάλαφρων (σ.σ.: stoner) riffs και ρυθμών. Δεν αντιλέγω ότι μπορούν και το κάνουν πολύ καλά, αλλά είναι κάτι που το έχουν δοκιμάσει και παρουσιάσει άπειροι άλλοι ακόμα, πέρα από τους εφευρέτες του.

Όπως ίσως έχετε καταλάβει, το μοναδικό μου πρόβλημα σ’ αυτήν τη δουλειά είναι η έλλειψη χαρακτήρα και προσωπικότητας. Δε συνηθίζω να εκθειάζω δουλειές που δεν έχουν να παρουσιάσουν κάτι ολοδικό τους, και δεν εννοώ κάτι σε στυλ παρθενογένεσης, αλλά θα ήθελα να υπάρχει ένα προσωπικό άγγιγμα έστω και σε ποσοστό 5%. Εδώ δε βλέπω κάτι που θα με κάνει να επιστρέψω στο δίσκο, όσο άρτιος κι αν είναι. Αν εσείς όμως δεν έχετε θέμα με αυτό, ορμήστε άφοβα.

6/10
Σταύρος Πισσάνος
[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X