Eclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both
20000
110

Το ‘Better Days’ είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Another Lost Year, μιας νέας μπάντας από την Αμερική, που ήδη χαίρει μεγάλης αναγνώρισης, με τα κομμάτια της να είναι ιδιαίτερα αγαπητά από το κοινό, και μετρώντας ήδη πολλές εμφανίσεις σε αρκετές αμερικανικές πολιτείες. Και ενώ, αγαπητέ αναγνώστη, περιμένεις ν’ ακούσεις τη μπάντα του αιώνα, διαπιστώνεις στο πρώτο κιόλας κομμάτι (το ομώνυμο του δίσκου) ότι πρόκειται για φελλό, και αυτός είναι ο λόγος που επιπλέει κιόλας. Τι εννοώ; Οι Another Lost Year παίζουν μοντέρνο rock. Καλά μέχρι εδώ, δεν είναι και οι μόνοι, ούτε έχω κάτι ενάντια στο εν λόγω είδος. Εν προκειμένω, όμως, το θέμα δεν είναι το είδος, ούτε καν το γεγονός ότι πρόκειται για εύπεπτη μουσική, αλλά η ποιότητα των κομματιών. Εκεί που ‘μπάζει’, δηλαδή, το πράγμα είναι στον τομέα ‘songwriting’, καθώς το άλμπουμ μοιάζει να γράφτηκε μέσα σ’ ένα βράδυ, και όχι με ιδιαίτερη προσοχή, ακολουθώντας, ωστόσο, πιστά ΟΛΑ τα κλισέ του είδους. Δε λέω, αυτό μπορεί να έγινε και σκόπιμα, μιας και όλοι ξέρουμε πλέον τι μπορεί να προσελκύσει εύκολα τη μεγάλη μάζα των ακροατών, που δε θέλει και πολλά πολλά γιατί ‘κουράζεται’. Αλλά εφόσον καλούμαι να αξιολογήσω το μουσικό περιεχόμενο και όχι την εμπορικότητα του ‘Better Days’, έχω να πω ότι είναι απαράδεκτο. Είναι στεγνό κοπιάρισμα από μπάντες όπως οι Seether (διέκρινα μπόλικα σχετικά κακέκτυπα), Billy Talent, Bullet For My Valentine και Avenged Sevenfold, σε μια λίγο πιο ‘light’ έκδοση, και με την πρωτοτυπία που χαρακτηρίζει τις άνωθεν μπάντες να απουσιάζει πλήρως. ΟΛΑ τα κομμάτια αυτού του άλμπουμ ακούγονται το ίδιο, και είναι όλα το ίδιο θανατηφόρα ανιαρά, παρ’ όλ’ αυτά τα φαντάζομαι άνετα να παίζουν ακατάπαυστα σε trendy ραδιόφωνο (και εμένα να αλλάζω σταθμό…). Τέλος, αυτό το άλμπουμ είναι για τη μουσική ό,τι είναι το ‘Twilight’ για τον κινηματογράφο… Τα συμπεράσματα δικά σας…

4/10

Μαριάνθη Μακροπούλου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.