nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||both
20000
110

Το “Pleasure To Burn” αποτελεί τη δεύτερη από τις Burning Rain επανεκδόσεις της Frontiers. Εδώ, ο Doug Aldrich παρέα με τον Keith St. John συνειδητοποιούν πως αυτό που ξεκίνησε ως side-project, μπορεί να υφίσταται και ως κανονική μπάντα. Είναι το album που βλέπουμε το Doug για τελευταία φορά στο ρόλο του βασικού συνθέτη, καθώς 2 χρόνια αργότερα θα τον γράπωνε ο αείμνηστος Ronnie. Το “Pleasure To Burn”, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, περιείχε μέσα κομμάτια πιο 70’s προελεύσεως, επηρεασμένο κατά βάση από Ritchie Blackmore και Deep Purple. Είτε επιλέγει Gibson Les Paul, είτε Fender Stratocaster, ο ξανθός μάστορας ήδη έχει καταφέρει να φτιάξει το δικό προσωπικό στυλ στο παίξιμο της εξάχορδης, που θα αναγνωριζόταν μετά από χρόνια. Ξερά riffs με rock ‘n roll άποψη, αξιόλογα ρυθμικά μέρη και ένας Keith που δείχνει να τα πηγαίνει καλύτερα σε πιο παλιομοδίτικες ερμηνείες. Άλλο ένα στοιχείο στο οποίο κυριαρχεί ολικά το “Pleasure To Burn” σε σχέση με το “Burning Rain”, είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η πληθώρα των solos. Σε αυτό τον τομέα ο Doug Aldrich φρόντισε να είναι αυτή τη φορά πολύ γενναιόδωρος απέναντι στον ακροατή. Γι’ αυτό μάλλον και το εν λόγω album έχει βγει τόσο δυναμικό. κομμάτια που οπωσδήποτε πρέπει να ακούσετε είναι τα “Fireball”, “Stone Cold ‘n Crazy”, “Love De Jour” και το “Judgement Day” με την όμορφη Led Zeppelin-oriented εισαγωγή. Όσο για τις μοναδικές 2 μπαλάντες του δίσκου, θα ήταν σοφότερο να δώσετε περισσότερη προσοχή στο “Faithfully Yours”, καθώς το “Cherie Don’t Break My Heart”, αν και καλό, είναι γεγονός ότι αποτελεί ένα στεγνό copy/paste των Whitesnake. Υπάρχουν βέβαια και κάποια καλοπροαίρετα fillers προς το τέλος, αλλά ποιος rock δίσκος δεν έχει; Για άλλη μια φορά ο τομέας “bonus tracks” είναι ιδιαίτερα φτωχός, αφήνοντάς μας μόνο με ένα ακυκλοφόρητο demo με τίτλο “Live For That Rush” και την acoustic έκδοση του “Cherie Don’t Break My Heart”. Αν σκοπεύετε πάντως να ασχοληθείτε με τους Burning Rain, καλύτερο θα ήταν να το κάνετε αρχίζοντας από δω.

7/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.