AlbumsΚριτικές

Death SS – Rock ‘N’ Roll Armageddon (Shadow Kingdom)

Ξεκινάω με κάτι βασικό. Λατρεύω τους Death SS. Λατρεύω αυτό τον occult, αντισυμβατικό τρόπο με τον οποίο έχουν χτίσει έναν underground μύθο γύρω απ’ το όνομά τους. Άλλωστε γι’ αυτούς που ξέρουν, “horror metal” και Steve Sylvester είναι δύο έννοιες συνυφασμένες. Και μπορεί οι πιο heavy/speed metal μέρες των Black Massκαι Heavy Demonsνα βλέπονται σήμερα μόνο με τα κιάλια, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν προσέφεραν αξιόλογες μετέπειτα δουλειές. Ιδιαίτερα από το Panicκαι μετά, όπου και άλλαξαν πλεύση προς industrial ορίζοντες. Θα είμαι ειλικρινής. Οι τελευταίες δύο κυκλοφορίες μου άρεσαν και δεν αλλοίωσαν στα μάτια μου τη βαρύτητα των πρώτων κλασικών δίσκων, αφού στην ουσία η νοοτροπία παρέμεινε ίδια. «Εκφράζουμε τα ίδια συναισθήματα, απλά με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με την κάθε περίοδο. Ωστόσο παραμένουμε Death SS», όπως κάποτε μου είχε πει κι ο ίδιος ο Steve. Το ένατο, κατά σειρά, δημιούργημα του εκκεντρικού frontman πηγαίνει απλά ένα βήμα παραπέρα τον ήχο του προ πενταετίας Resurrection.

Εκ πρώτης άποψης, το πιο λογικό θα ήταν να θεωρήσουμε το RocknRoll Armageddonκάτι σαν το αδερφάκι του προκατόχου του. Εδώ όμως πρόκειται για τον μεγαλύτερο και πιο ώριμο αδερφό. Μετά από περαιτέρω ακροάσεις είναι παραπάνω από προφανείς οι βελτιώσεις. Πρώτα απ’ όλα έχει γίνει αισθητή αύξηση στον τομέα των κιθαριστικών solos, κάτι που εμπόδιζε το Resurrectionνα βγάλει προς τα έξω τη συναισθηματικότητα που επεδίωκε.

Δεύτερο και σημαντικότερο, ξέρει να στήνει σωστά ατμόσφαιρα. Είτε αναφέρεται στo industrial των 90s με τα καταιγιστικά Promised Landκαι The Fourth Reich, είτε σε πιο goth/darkwave στιγμές όπως το WitchesDanceπου στην ουσία είναι επανηχογράφηση από το The Darkest NightEP του 2013. Η εισαγωγή με το μάλλον αδύναμο Black Soulβέβαια ήταν αρκετά άστοχη, καθώς δε σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα και ίσως να ήταν παρεξηγήσιμη για κάποιον ανυπόμονο ακροατή. Από το ομότιτλο κομμάτι και έπειτα τα πράγματα καλυτερεύουν απότομα, καθιστώντας το RocknRoll Armageddonαστραπιαία ως τον απόλυτο Death SS ύμνο για το 2018. Η συνέχεια είναι απλά ονειρική. Hellish Knightsμε τα keyboards του Freddy Delirio και ευκολομνημόνευτο refrain σε πρώτη γραμμή μάχης, Slaughterhouseως η πιο επιθετική στιγμή του δίσκου με εστίαση σε heavy riffs και βαρύγδουπο drumming και ξανά πίσω στο συναίσθημα με το (κατά πάσα πιθανότητα) καλύτερο και πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι εδώ μέσα. Ο λόγος για το Creature Of The Night, το οποίο θεωρείται άχαστο highlight όχι μόνο για το καταπληκτικό rhythm section και ένα γενικότερο δέσιμο της μπάντας που είχα να δω χρόνια, αλλά κυρίως για το solo στη μέση. Είναι αυτό που είπαμε και πριν. Τα σολαρίσματα είναι αυτά που φτάνουν την ποιότητα του δίσκου στο Θεό. Τους κάνουν να ηχούν πιο σοβαροί, αναιρούν τη μέτρια εικόνα που είχα για τον Al Di Noble και δεν απομακρύνονται ούτε στο ελάχιστο από τη horror αισθητική που πραγματεύονται οι στίχοι. Και ναι, μπορεί το κουπλέ του Madness Of Loveνα θυμίζει σε μεγάλο βαθμό εκείνο του Dionysus, αλλά όπως είπαμε εδώ διαθέτουμε άλλο ένα συναισθηματικό solo που αρμόζει τέλεια στο ερωτικό και σπαρακτικό κλίμα που σου πλασάρει το κομμάτι. Το ρίσκο να προσθέσουν ΚΑΙ φυσαρμόνικα στο βασικό σκελετό του αισιόδοξου Your Life Is Nowστέφεται με απόλυτη επιτυχία, ενώ το μεγάλο φινάλε έρχεται με υπό τη μορφή hard ‘n’ heavy ογκόλιθου, κατευθείαν βγαλμένο απ’ τα 80s. Μελωδικές κιθάρες και «φαντεζί» solo συνοδευόμενο από πλήκτρα κάνει το Foreverσύνθεση άξια για κλείσιμο. Και κάπου εκεί, λίγο πριν το τέλος, κατάλαβα και το λόγο που το RocknRoll Armageddonλειτουργεί καλύτερα από τις πρόσφατες δουλειές τους. Δεν έχει σκαμπανεβάσματα, έχει σταθερή πορεία και παίρνει τον εαυτό του περισσότερο στα σοβαρά απ’ ότι στο παρελθόν. Μην ξεχνάμε πως και το Resurrection, παρότι καλός δίσκος, είχε και μερικές κακές στιγμές. Εδώ δύσκολα θα βρεις τέτοιες.

Ως γνωστόν, τα συναισθήματα και ο αρχικός εντυπωσιασμός για ένα album αυξομειώνονται με την πάροδο του χρόνου. Ο αντίκτυπος που σου αφήνει όμως παραμένει ανέπαφος. Οι φετινοί Death SS με κέρδισαν σε εντυπωσιακό βαθμό χωρίς να με κάνουν να σκεφτώ πως θα ηχεί το RocknRoll Armageddonστα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Εάν λοιπόν έχεις αποδεχτεί μέσα σου την κατεύθυνση που ακολουθεί ο Steve Sylvester και η παρέα του τις τελευταίες δύο δεκαετίες σίγουρα θα το αγκαλιάσεις. Αν όχι, το δέχομαι. Έτσι κι αλλιώς αυτοί εδώ οι Ιταλοί ποτέ δεν ήταν για πολλούς.

8.5/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothTatto Clinic Athens 728×90 - 728|90|Tatto Clinic Athens 728×90||https://www.facebook.com/tattooclinicathens|bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X