Doomsday Outlaw – Suffer More (Frontiers)
75%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

Πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, ειδικά στον χώρο της μουσικής που δεν παίζει ρόλο από που είσαι, που μεγάλωσες και που βρίσκεσαι, αλλά τι αγαπάς περισσότερο, τι βιώματα έχεις από μικρός και ποιοι καλλιτέχνες έχουν παίξει τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή σου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι Doomsday Outlaw,  που με το πρώτο άκουσμα πιστεύεις πως είναι από κάποια νότια πολιτεία της άλλης μεριάς του Ατλαντικού και όταν ανακαλύπτεις πως είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο τρως και το πρώτο χαστούκι, γιατί καλώς ή κακώς η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι και χώρα που φημίζεται για τα… southern rock συγκροτήματά της, αλλά κυρίως για την punk σκηνή και κάτι… “ξενερωτιές” από εδώ κι από εκεί.

Ξεκίνημα το δίσκου με το Zakk Wylde τεχνοτροπίας riff του Walk On Water, αργό, βαρύ, όχι τόσο επιθετικό βέβαια σαν Black Label Society, αλλά μια χαρά την κάνει τη δουλειά και κουνιέται το ποδαράκι. Συνέχεια με το Fallbackσε πιο στακάτες, mid-tempo καταστάσεις, σφιχτό με το μπάσο να παίζει το ρόλο του αρχηγού και να δίνει τον σωστό βηματισμό. Το Driftwoodείναι η σχεδόν ενός λεπτού ακουστική εισαγωγή του All That I Haveπου με πήγε λίγο πίσω στις παλιές, καλές εποχές των Guns ‘N’ Roses με το μελωδικό και συναυλιακό catchy ρεφρέν του. Συνήθως τα μεγαλύτερα σε διάρκεια κομμάτια με φοβίζουν γιατί πολλές φορές είναι σαν να έχει περάσει ένας αιώνας χωρίς να έχουν κάτι ιδιαίτερο να προσφέρουν κάτι που δε συμβαίνει στην περίπτωση του ομώνυμου του δίσκου, που ο τραγουδιστής δίνει ρέστα με τη «μπλουζιά» που βγάζει από μέσα του και φέρνει ως προς τον τρόπο προσέγγισης των φωνητικών γραμμών και του συναισθήματος λίγο στον συμπατριώτη του David Coverdale.

Και από εκεί που έχεις χαλαρώσει, έχεις πιει τις μπυρίτσες σου και είσαι στο “mood” που λέμε κι εμείς οι Έλληνες, ενός λεπτού… φασαρία με το Pandemonium. Πραγματικό πανδαιμόνιο με εισαγωγή δικασίδια και γυρίσματα στα τύμπανα, ο Zakk έφυγε και στη θέση του ήρθε ο Jeff Waters να χαρούμε λίγο και οι thrash-άδες, και πίσω πάλι στη θέση μας με το Ive Been Foundκαι Bring You Painσε πιο hard rock ρυθμούς με το cowbell στο τελευταίο να παίρνει θέση στο mix. Τρελαίνομαι με την εισαγωγή του Blue For A Phantom Limbέναν αιώνα πριν, blues από την Νέα Ορλεάνη και το Mississippi και το έχουν συνδυάσει πολύ όμορφα με τον καινούριο ήχο που ακολουθεί όταν «σκάει» το κομμάτι. Ο Jimmy δε μπορούσε φυσικά να λείπει από τις επιρροές των Doomsday Outlaw (ποιος Jimmy; πλάκα μου κάνετε) και μπαίνουμε στο πνεύμα και το ρυθμό με την εισαγωγική μελωδία τουSalt Water. Εντάξει μετά από τόση ώρα έχω δικαίωμα να πω πως κάτι δε μου άρεσε και αναφέρομαι στοStanding Tallπου είναι μια πιο μοδάτη θα έλεγα μπαλάντα, λίγο γλυκανάλατη αμερικανιά θα το χαρακτήριζα. Ξαναερχόμαστε στα ίσια μας με το αργόσυρτο Wait Until Tomorrowκαι Jericho Caneκαι για την συνέχεια ακόμη μια μπαλάντα, με αρκετό βάθος έτσι ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς από κάποιο σημείο και μετά άρχισε να κουράζει. Ίσως τα σχεδόν έξι λεπτά διάρκειας να ήταν πάρα πολλά για τέτοιου είδος κομμάτι και να έπρεπε να αρκεστούν στα μισά και την ουσία. Τελείωμα με τοTail Of A Broken Manπου δεν θα έλεγα πως είναι κάτι ιδιαίτερο, χωρίς να είναι κακό, αλλά δεν υπήρχε και λόγος να προστεθεί ένα κομμάτι ακόμη και να κουράσει κατά κάποιο τρόπο την μέχρι τώρα ακρόαση και ένα αποτέλεσμα που μέχρι ενός σημείου ήταν εντυπωσιακό από όλες τις απόψεις, συνθετικά, στιχουργικά, σαν παραγωγή, σαν mix και mastering να αρχίσει να πέφτει. Αλλά δε μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας και να μην κάνουμε λάθη, άλλωστε μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε… Άντε είπα και την φιλοσοφία μου πάλι.

7.5/10
Δημήτρης Γκουτζιαμάνης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.