Dreadlords - Death Angel (Not Just Religious Music)
70%Overall Score
Reader Rating: (1 Vote)
100%
deafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Το ντεμπούτο album των Dreadlords μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει ένα δίσκο χαρακτηριστικού του είδους του occult rock/blues, κάτι που σε προϊδεάζει και το εξώφυλλό του. Το τρίο από τη Philadelphia μπλέκει την μουσική του Burzum με τα φωνητικά των Danzig και δημιουργεί ένα δίσκο – κάλεσμα στις σκοτεινές δυνάμεις. Περισσότερο σαν επικλήσεις σε αυτές τις δυνάμεις και λιγότερο ως ένας συμβατικός δίσκος, το “Death Angel” χαρακτηρίζεται από gothic (‘Dreadlords Cometh), blues (‘Born Into the Arms’), black (‘I Live in a Cemetery), country/gospel (‘Lives in Me’) και ‘occult (‘Alone’) στοιχεία, που όλα μαζί συνθέτουν ένα μάλλον διφορούμενο παραγόμενο προϊόν. Από τη μία πλευρά ο δίσκος χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία ως προς το αποτέλεσμα, δεδομένου ότι μπλέκει όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, μαζί με μία ριτουαλιστική διάθεση, κάτι σαν μάντρα, η οποία είναι ιδιαίτερα εμφανής στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ‘Death Angel’ αλλά και στο ‘Thieves of Faith’. Από την άλλη, ωστόσο, είναι ένα μείγμα όλων αυτών, χωρίς ένα διαφαινόμενο αποτέλεσμα και σίγουρα όχι με τις πρώτες 1-2 ακροάσεις. Οι στίχοι περί θρησκείας συνθέτουν το όλο ψυχεδελικό παζλ. Τέλος, η παραγωγή είναι πάρα πολύ καλή για την ατμόσφαιρα του δίσκου. Συνολικά, ο δίσκος είναι άκρως πρωτότυπος, κάτι που θα πρέπει να εκτιμηθεί δεόντως, καθώς η συνύπαρξη τόσων μουσικών στοιχείων θα μπορούσε να οδηγήσει και σε ένα «πανηγύρι». Από την άλλη, αυτή η ιδιομορφία καθιστά το δίσκο λίγο δύσκολο στο άκουσμά του, που θα μπορούσε να φτάσει και τα όρια του ανούσιου, χωρίς καμία συνοχή, ήχου, όπως στο ‘Take My Soul’. Με βάση τα προαναφερθέντα, η παρακάτω βαθμολογία αντιπροσωπεύει περισσότερο την πρωτοτυπία και τη δημιουργία μίας ταυτότητας σε αυτήν την πάρα πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά των Dreadlords και λιγότερο το ακουστικό αποτέλεσμα.

7/10
Αλίκη Μαξούτογλου

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.