Elvenking – The Pagan Manifesto (AFM)
55%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Oι Elvenking δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, έχουν εδραιώσει τη θέση τους στο χώρο του power/folk metal από το ντεμπούτο τους “Heathenreel” του 2001. Πλέον επιστρέφουν με την 8η κατά σειρά ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους, η οποία περιλαμβάνει 12 τραγούδια με διάρκεια περίπου 64 λεπτά. Υπερβολικό κατά τη γνώμη μου. Να σημειώσω επίσης πως το εξώφυλλο είναι καλοσχεδιασμένο, αλλά οι promo φωτογραφίες της μπάντας που έλαβα, είναι επιεικώς αστείες. Πραγματικά, ο Freddie Mercury έβγαζε περισσότερη αγριάδα. Η αρχή γίνεται με μια αρκετά όμορφη και μελωδική εισαγωγή, για να ακολουθήσει το “King of the Elves”, το οποίο διαρκεί 13 λεπτά. Αυτό κι αν είναι υπερβολικό, για εμένα προσωπικά που δεν μου αρέσουν κομμάτια με μεγάλη διάρκεια. Επίσης στο συγκεκριμένο με χάλασε πάρα πολύ η άκυρη και δίχως αρμονία αρχή του. Μετά κάπως φτιάχνει, με κλασσική συνταγή Elvenking, αλλά και πάλι, ένα κομμάτι δεν γίνεται αυτόματα επικό επειδή κρατάει 13 λεπτά. Στο τέλος του έχουμε και κάποια guest vocals από την Amanda Somerville τα οποία μου φάνηκαν λίγο άκυρα. Το “Elvenlegions” που ακολουθεί, είναι αφιερωμένο στους οπαδούς τους, με ψιλοπιασάρικα riffs κτλ. Τα “Druid Ritual of Oak” και “Moonbeam Stone Circle” έχουν κάποιες καλές folk στιγμές και ακούγονται ευχάριστα. Το “Solitaire” είναι μπαλαντοειδές, μου πέρασε αδιάφορο, ενώ το “Towards the Shores” είναι ένα πολύ καλό ακουστικό τραγούδι, με όμορφη και μελωδική μουσική. Τα “Pagan Revolution”, “Grandier’s Funeral Pyre” και “Twilight of Magic” είναι δυνατά και γρήγορα, αλλά μου ακούστηκαν περισσότερο σαν fillers, δίχως να υπάρχει διάθεση ή/και έμπνευση. Ο δίσκος κλείνει με τα “Black Roses for the Wicked” και “Witches Gather” (με κάποια ωραία backing vocals), τα οποία κινούνται σε mid tempo, με την ίδια συνταγή που έχουν και τα προηγούμενα. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω το λόγο κυκλοφορίας 12 τραγουδιών, λες και μετράει η ποσότητα και όχι η ποιότητα. Μετά από κάποια ακούσματα, αντί να συνηθίζω, αντίθετα κουράστηκα. Αυτό αποτελεί καθαρά προσωπική γνώμη φυσικά, οι οπαδοί τους θα εκτιμήσουν το συγκεκριμένο album περισσότερο από εμένα.

5.5/10

Διονύσης Τσέπας

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.