Empire – Chasing Shadows [Re-Issue] (Pride & Joy Music)
70%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||both
20000
110

Οι δίσκοι που έβγαλε ο κιθαρίστας Rolf Munkes και οι παρέα του από το 2001 ως το 2007 πρόσφατα επανακυκλοφόρησαν με ένα bonus track (στην εν λόγω κυκλοφορία είναι το A Night Like This). Μια σωστή κίνηση από την εταιρία γιατί έχω την αίσθηση ότι όταν είχαν βγει πρώτη φορά είχαν παραπέσει δυστυχώς από την αντίληψη του πολύ κόσμου.

Το Chasing Shadows είναι λοιπόν ο τέταρτος και τελευταίος δίσκος που επανακυκλοφορεί. Όπως και με τους προηγούμενους δίσκους έτσι και σε αυτόν υπάρχουν αλλαγές στην σύνθεση του συγκροτήματος, το οποίο εδώ που τα λέμε είχε πάντα σαν σταθερή αξία τον Rolf. Έχει φύγει λοιπόν ο «πολύς» Tony Martin και την θέση του έχει αναλάβει ο εξίσου μεγάλος Doogie White. Στην θέση του πίσω από το μπάσο παραμένει ο Neil Murray και τα τύμπανα αναλαμβάνει ο Mike Terrana.

Η αλλαγή στα φωνητικά φέρνει μια στροφή σε πιο rock μονοπάτια. Μην παρεξηγηθούμε, ο δίσκος είναι αρκετά σκληρός αλλά όπως και να το κάνουμε το Doogie είναι πιο rock τραγουδιστής από τον προκάτοχο του. Όπως και οι περασμένοι δίσκοι λοιπόν έτσι και το Chasing Shadows είναι μια «στιβαρή» κυκλοφορία.

Διανθισμένη με βαριές κιθάρες και ατμόσφαιρα κομμάτια όπως το ομώνυμο ή το Child Of The Light δεν σηκώνουν περιθώρια για σχολιασμό. Κατά την άποψη μου ο δίσκος βρίσκεται ένα «κλικ» κάτω από το “The Raven Ride”  αλλά αυτό έχει να κάνει καθαρά με την προτίμηση που έχω στην φωνή του Martin. Μιλάμε για μια δυνατή κυκλοφορία στο είδος της που αξίζει να ακούσετε ακόμα και σήμερα μετά από 10 χρόνια από την αρχική κυκλοφορία της.

7/10
Μιχάλης Νταλάκος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.