whale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothvinylmonster468x60 - 468|60|vinylmonster468x60||http://www.vinylmonster.gr/|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_468x60 - 468|60|Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60||www.facebook.c|both
20000
60
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothRussian Circles 2021 728×90 - 728|90|Russian Circles 2021 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Ανά περιόδους συναντώ με μεγάλη μου χαρά σχήματα που διαφοροποιούνται από τον Metal ήχο, ή τουλάχιστον δεν έχουν την ίδια ιδέα για αυτό. Ένα από αυτά τα συγκροτήματα είναι η one man band Gog, μία μπάντα που απαρτίζεται ολοκληρωτικά από τον Michael Bjella. Το αποτέλεσμα είναι μία σειρά από δίσκους αυστηρά συνδεδεμένους με τον ambient ήχο και τους Noizy πειραματισμούς. Η τελευταία του δουλειά φέρει το όνομα “Ironworks” και θεωρείτε από πολλούς ως η πιο προσωπική του μέχρι σήμερα. Ο λόγος για αυτούς τους χαρακτηρισμούς προέρχεται από τις επιρροές που έχει επιλέξει όπου και διαδραματίζουν την σκληρή δουλειά των προγόνων του την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, προσπαθώντας να ζήσουν το αμερικάνικο όνειρο κατά τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα. Η ιδέα πρωτότυπη και γιατί όχι και αρκετά ταιριαστή με την ambient ιδεολογία. Έχοντας ως μουσικό φόντο τον ήχο των μηχανημάτων, αλλά και κατά την ώρα της εργασίας τους, μπορώ να πω ότι το πλαίσιο είναι στημένο αρκετά καλά και προσεκτικά. Έχοντας όμως μία σωστή εικόνα δεν είναι το παν. Σίγουρα βοήθησε (και μάλιστα αρκετά), αλλά το αποτέλεσμα είναι δύσκολο στην κατανόηση, ανεξαιρέτως το μουσικό υπόβαθρο του ακροατή. Η αιτία είναι το Noize στοιχείο που καπελώνει όλα τα υπόλοιπα στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, αφήνοντάς σε κάποια στιγμή χωρίς ανάσα, σαν να σε πνίγει (με τον δυσάρεστο τρόπο), κάνοντάς σε να θέλεις να κλείσεις το player. Δεν μιλάμε για έλλειψη ταλέντου εδώ, πόσο μάλλον για βαρετό αποτέλεσμα. Αυτό που χαλάει το “Ironworks” είναι η ίδια του η φύση και η εμμονή των χαοτικών τεχνασμάτων και ήχων, κάτι που σε αφήνει αδιάφορο στην τελική. Δεν αμφιβάλω ότι κάπου εκεί κάτω θαμμένο είναι αυτό το κάτι που κάνει αυτόν τον δίσκο μοναδικό και του δίνει το δικαίωμα να χαρακτηριστεί άξιος θαυμασμού, απλά εγώ δεν το ακούω.

6/10

Αλέξανδρος Κωνσταντουράκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X