Hammerschmitt – Dr. Evil (Massacre)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
728 x90_rotting christ - 699|87|728 x90_rotting christ|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||both
20000
110

Έκτος δίσκος από τους γερμανούς φίλους μας τους Hammerschmitt, με ελαφρώς άστοχο τίτλο κατ’ εμέ (σ.σ.: όποιος έζησε στα ’90s θα καταλάβει) αλλά καθόλου άστοχη προσπάθεια. Ο δίσκος ακολουθεί πιστά τον προκάτοχό του Still On Fire δίνοντας βάση στις χαμηλοκουρδισμένες κιθάρες και τα στυλιζαρισμένα φωνητικά που πλαισιώνονται από μια παραγωγή που “μυρίζει” ‘80s και τους πάει πολύ. Ας μην ξεχνάμε πως είναι και μια μπάντα που μετράει συνολικά κοντά στα 20 χρόνια χωρίς αλλαγές στο lineup της, άρα διατηρεί μια λογική ανοδική πορεία. Το άλλο που δεν πρέπει να ξεχνάμε για αυτή την κυκλοφορία είναι πως είναι μόλις το δεύτερο studio album που δεν είναι στην μητρική τους γλώσσα, αλλαγή η οποία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη.

Παρόλα αυτά οι Hammerschmitt είναι από τις μπάντες που τις χαρακτηρίζεις μεν “hard rock” αλλά όλο αυτό το “βάλε ένα riff που AC/DC-ίζει εδώ και μερικά φωνητικά που Saxon-ίζουν εκεί για να γίνει δουλίτσα” δεν μου κάνει και πολύ πλέον. Επίσης, το ότι μετρούν πολλά χρόνια σαν μπάντα, το οποίο ανάφερα παραπάνω ως θετικό, καταλήγει να είναι διττής σημασίας. Γνώμη μου. Δεν μπορώ να μην πω λοιπόν πως το αποτέλεσμα είναι αρτιότατο, η κιθαριστική προσέγγιση είναι μια χαρά και τα φωνητικά παιχνιδίζουν αρκετά προσθέτοντας πόντους στο σύνολο αλλά και πάλι δεν μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Ο λόγος; Όταν αξίζουν τα πέντε από τα δέκα κομμάτια δεν πας και για Grammy. Παραδείγματος χάρη, κομμάτια όπως το War και Metallized ξεκινούν στην κατάταξη από το “δεν πείθουν” μέχρι το “πέρασαν και δεν ακούμπησαν”.

Αξίζει σίγουρα μια ακρόαση και το Restart Your Fire δεν θα με χάλαγε να το ακούσω ενώ πίνω την μπίρα μου κάπου, κάπως, κάποτε σε ένα bar, αλλά μέχρι εκεί.

5/10
ΑγγελικήΚαπίρη
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.