nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Πρόκειται για το πρώτο studio album της, ομώνυμης με τη γνωστή γαλλική δραματική σειρά του 1968, μπάντας από την Ανκόνα, που εκ πρώτης όψεως (και ακροάσεως) ελάχιστα είναι τα στοιχεία εκείνα που μαρτυρούν ότι κυκλοφόρησε το 2012 και όχι κάποια από τις περασμένες δεκαετίες. Τι εννοώ; Με το cover art να προδιαθέτει για κάτι ‘σκοτεινό’ και απόκρυφο αντί για το συνηθισμένο ‘εικόνα-από-το-μέλλον-με-ρομπότ-κάθε-τύπου’ artwork που βλέπουμε συχνά πυκνά σε progressive (και όχι μόνο) κυκλοφορίες, και ένα δυσεύρετο, πλέον, old school άκουσμα. Με το είδος τους κάπως απροσδιόριστο (ως νέα σχετικά μπάντα), οι I Campagni di Baal έχουν την ελευθερία να συνδυάσουν στοιχεία doom, old rock με Sabbathικές επιρροές που εκφράζονται κυρίως στα guitar solos και progressive, με τόνους hammond στα πλήκτρα (το αποτέλεσμα μπορώ να πω ότι jazziζει και λίγο..). Μου άρεσε η εναλλαγή με ήχο εκκλησιαστικού οργάνου (βλ. R.I.P.), αλλά υπάρχουν και κάτι ξαφνικά ‘ταξίδια στο χρόνο’ όπου τα keyboard solos μοντερνίζουν πολύ και απότομα, συνεπώς να ακούγονται λίγο εκτός κλίματος. Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, το σύνολο είναι πολύ ατμοσφαιρικό και παράλληλα προσφέρει το αποτέλεσμα της τεχνικής επιδεξιότητας, για τους λάτρεις του progressive. H γλώσσα που χρησιμοποιούν είναι τα ιταλικά, και θα έλεγα πως η γοητεία της ενισχύει την παραπάνω ατμόσφαιρα, αν και σε κάποιους μπορεί να ακουστεί κάπως αλλόκοτο το εφέ, σε καμία περίπτωση, αντιαισθητικό όμως. Προσωπικά ξεχώρισα τα ‘Icolanibai’ (για το καλαίσθητο διάλειμμα που προσφέρει η ακουστική από το overdrive) και ‘La Danza del Sangue’ (για την εξαιρετική εισαγωγή και το παλιομοδίτικο progressive ύφος). Αυτό που με χάλασε ήταν η brutαλιά στο Sepolto sotto un cielo, απαράδεκτο. Επιπλέον, δεν έλειψαν από το ‘I Compagni Di Baal’ οι guest συμμετοχές, με τους Giovanni Cardellino (φωνητικά) και Stefan Secli (πλήκτρα), από την επίσης ιταλική cult μπάντα, L’impero delle Ombre. Τέλος, οι ‘I Compagni Di Baal’, είναι κάτι το διαφορετικό που δύσκολα μπορείς να εντοπίσεις πλέον. Σίγουρα αξίζουν (τουλάχιστον) μια ακρόαση.

7/10

Μαριάνθη Μακροπούλου

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.