Psychotic Waltz 2023 – 468×60 - 468|60|Psychotic Waltz 2023 – 468×60|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|both
20000
60
KK’s Priest – Sermons Of The Sinner (EX1)
85%Overall Score
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||both
20000
110

O K. K. Downing πήρε την ιδέα να σχηματίσει τους KK’s Priest μετά από μια και μόνο συναυλία υπό το όνομα MegaPriest το 2019 με τον David Ellefson (ex-Megadeth) στο μπάσο. Ως μπάντα, οι KK’s Priest είναι κάπου ανάμεσα σε ένα solo project του Downing και μια επανένωση με πρώην μέλη των Judas Priest, τους Tim “Ripper” Owens και Les Binks. Ωστόσο, ο Binks εγκατέλειψε το συγκρότημα λίγο πριν την δημιουργία του “Sermons Of The Sinner” λόγω προβλημάτων υγείας.

Όπως και να το κάνουμε, ο Κ. Κ. ήταν, είναι και θα είναι, με τον Glenn Tipton, ένα από τα μεταλλικά μας είδωλα και το καλύτερο κιθαριστικό δίδυμο που υπήρξε ποτέ. Τώρα τι έγινε και πού έχουμε φτάσει, είναι άλλο κεφάλαιο. Στα 70 του χρόνια πια, ο Κ. Κ. είναι εδώ μαζί με τους TimRipperOwens (φωνή), A.J. Mills (κιθάρα, Hostile, ex-MegaPriest), Tony Newton (μπάσο, Voodoo Six) και Sean Elgd (drums, Cage). Η αποχώρησή του από τους κόλπους των Judas Priest στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας έπιασε τους οπαδούς των Priest λίγο στα πράσα αλλά ο Richie Faulkner αποδείχτηκε λίρα εκατό και πανάξιος αντικαταστάτης (περαστικά και σιδερένιος παιχταρά μου). Με την αρρώστια του Tipton, ο Rob Halford (περαστικά και στον Νο1, τον Metal God) έπρεπε να τον καλέσει πίσω, ας μην ξεχνάει ποιος τον έφερε πίσω στους Priest το 2003.

Mε τη δημιουργία αυτού του project, ήταν αρκετά σαφές ότι ο K. K. επεδίωκε να βρει έναν ισχυρό παράγοντα αξιοπιστίας, αξιοποιώντας, ποιον άλλον, τον πρώην αντικαταστάτη του Halford. Ο οποίος νέος είναι ακόμη, δεν έχει χάσει τίποτα ούτε σε τσιρίδα ή σε αγριότητα και τον κατέστησε ως τον κατάλληλο διάδοχο. Χωρίς Ripper αυτό το άλμπουμ θα ήταν πολύ κατώτερο των περιστάσεων, ίσως να μην το έβγαζε και καθόλου. Και οι υπόλοιποι είναι άξιοι και σεβαστοί παίχτες, επιτρέποντας στον Κ. Κ. να φτιάξει ένα γεροδεμένο σύνολο. Πολύ καλή παραγωγή με τον καθένα να έχει το χώρο του και κάθε τι να ακούγεται όπως πρέπει και ειδικά το μπάσο.

Η όλη προσπάθεια θυμίζει φυσικά Judas Priest, ειδικά στα riffs. Πράγμα αναπόφευκτο αφού ήταν ο ένας από τους δυο βασικούς συνθέτες τους. Παλιοί 80s Priest αλλά όχι αντιγραφή. Pure heavy metal. Αν και τα πρώτα δείγματα ήταν θετικά με το Hellfire Thunderbolt, ακούγοντας το Raise Your Fists (πιο κλισέ τίτλος εν έτει 2021 πεθαίνεις) και Brothers Of The Road, λες «άντε πάλι μια από τα ίδια». Εκεί μπαίνει η φωνή του Ripper και αλλάζει όλα τα δεδομένα. Ευτυχώς ήρθε η ακρόαση ολόκληρου του άλμπουμ να μας διαψεύσει.

Στο ομώνυμο κομμάτι (ύμνος) που ο κύριος Ripper πιάνει κάτι ψιλές τσιρίδες α-λα Halford είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Γενικά έχει πιάσει απόδοση πολύ υψηλών στάνταρ, ταίριαξε γάντι με το υλικό. Έχει αδικήσει τον εαυτό του αλλά και τον έχουν αδικήσει, ενώ θα έπρεπε να μιλάμε για τον νούμερο ένα τραγουδιστή της γενιάς του, αν και τελευταία είναι στα πολύ πάνω του. Sacerdote Y Diablo και τα μυαλά στον τοίχο. Στο Metal Through And Through η αρχή θυμίζει Warriors Of The World United από Manowar, που στη συνέχεια μετατρέπεται σε ένα οκτάλεπτο έπος.

Hail For The Priest ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό κομμάτι του δίσκου, έγινε το αγαπημένο με συνοπτικές διαδικασίες. Ο δίσκος κλείνει με ένα ακόμη έπος επών, το εννιάλεπτο Return Of The Sentinel, sequel του κλασικού The Sentinel. Τα λόγια φτωχά να το περιγράψουν. Με μικρές αναφορές στο The Sentinel ώστε να το συνδέσει, ο Κ. Κ. απέδειξε πόσο κορυφή σαν συνθέτης είναι ακόμη και στα 70 του. Αν δεν είχαν βγει τα καινούρια Iron Maiden και Helloween, μπορεί να είχαμε και το κορυφαίο άλμπουμ της χρονιάς. Στην πεντάδα είναι σίγουρα.

8,5/10
Γιώργος Αθανασίου
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X