Luca Sellitto – The Voice Within (Pride & Joy Music)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothForged In Black 728×90 - 728|90|Forged In Black 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothSolitary-Banner - 728|90|Solitary-Banner|||both
20000
110

Άλλη μία περίπτωση όπου ένας κιθαρίστας από ένα σχετικά άγνωστο συγκρότημα, τους Ιταλούς prog / power metallers Stamina, αποφασίζει να φτιάξει ένα solo project με διάφορους καλεσμένους ώστε να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που παίζει. Ο Luca Sellitto λοιπόν αναλαμβάνει κιθάρες, πλήκτρα, σύνθεση και παραγωγή του album (τι πρωτότυπο) και μαζεύει μουσικούς που έπαιζαν σε σχήματα που λατρεύει ώστε να ολοκληρώσει το πρώτο του solo project.

Εδώ συναντάμε λοιπόν τρία πρώην μέλη της μπάντας του Yngwie Malmsteen, τουςPatrick Johansson στα drums, Svante Henryson σε μπάσο/τσέλο και τον Göran Edman στα φωνητικά. Ο τελευταίος όμως δεν είναι μόνος του, καθώς τον συμπληρώνουν οι Henrik Brockmann (ex-Royal Hunt, ex-Evil Masquerade) και ο Rob Lundgren των The Mentalist, με τον κάθε ένα όμως να συμμετέχει σε διαφορετικά τραγούδια.

ΤοThe Voice Withinκινείται σε neoclassical power metal μονοπάτια και έχει οχτώ κομμάτια τα οποία διαρκούν κάτι παραπάνω από μισή ώρα, με τρία από αυτά να είναι ορχηστρικά. Σε όσα έχουν φωνητικά, η τσιρίδα πάει σύννεφο, ενώ οι ρυθμοί είναι ως επί το πλείστον γρήγοροι, με μοναδική εξαίρεση ταmid-tempo What Ifκαι Into The Lightπου μου έκαναν και την καλύτερη εντύπωση. Τα συνεχή solos από τον Sellitto,τόσο σε πλήκτρα όσο φυσικά και σε κιθάρα, είναι ο πρωταγωνιστής εδώ. Ειδικά στα ορχηστρικά, ο Ιταλός κιθαρίστας οργιάζει, αν και στα δικά μου αυτιά ακούγεται μία βαρετή… μπουρμπουλήθρα. Μοναδική εξαίρεση το όμορφο, μελωδικό, μπαλαντοειδές κλείσιμο με το Tearful Goodbye. Όχι πως εκεί δεν σολάρει βέβαια, αλλά συνολικά είναι πιο ωραία σύνθεση.

Η παραγωγή είναι παραδόξως καλή, το εξώφυλλο ας μην το σχολιάσω καλύτερα και γενικά φαίνεται πως εδώ έχει γίνει μία καλή δουλειά, αν και δεν είμαι ο πιο κατάλληλος για να την κρίνω. Το power metalποτέ δεν ήταν στα αγαπημένα μου, πόσο μάλλον το neoclassical. Όσοι όμως γουστάρετε πολλά πλήκτρα, ασταμάτητα κιθαριστικά solos, γρήγορους ρυθμούς και υψίφωνα φωνητικά, λογικά αυτή η κυκλοφορία απευθύνεται σε  εσάς.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.