RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Επανακυκλοφορία του “Metal”, του πολύ καλού και κλασσικού δεύτερου δίσκου των θεών του επικού ήχου, Manilla Road. Μέχρι και το 1981-1982, πολύ λίγες ήταν οι μπάντες στην Αμερική που διαμόρφωναν το συγκεκριμένο ιδίωμα μουσικής, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Τέσσερις ήταν τότε οι δορυφόροι του ατσαλιού στις ΗΠΑ πριν το ’83 γίνει το αρκετά μεγαλύτερο ξέσπασμα με Epic/Fantasy ήχο και στίχο. Συγκεκριμένα στην Ανατολική Ακτή πρώτοι τον δρόμο δείχνει ο αδικοχαμένος Kevin Nugent με τους Legend και Mercenary ήδη από το 1979 με το “From the Fjords” ενώ το 1981 το Battle Hymns από το demo των Manowar έπαιρνε δικαιωματικά τη θέση του πρώτου μεταλλικού πολεμικού παιάνα που ήχησε ποτέ στην ιστορία. Λίγες χιλιάδες χιλιόμετρα στη Δυτική Ακτή οι Cirith Ungol δημιουργούν το δικό τους θρύλο επικής ανωμαλίας και μυστηρίου επίσης ήδη από το 1979 με τα demos τους αλλά και με το “Frost and Fire” ένα χρόνο αργότερα και τα καλύτερα έπονται. Στο κέντρο όμως όλων αυτών τόσο γεωγραφικά όσο και μουσικά βρίσκονται οι μεγάλοι Manilla Road. Απομονωμένοι στο ηλιοκαμένο Kansas ζώντας υπό τη σκιά του μεγάλου Robert Howard, το 1980 ρίχνουν τις πρώτες πέτρες για να χτίσουν ένα δρόμο μακρύ που ακόμα συνεχίζεται και οδηγεί στην μαγική πόλη Μανίλα. Το όνομα της μεγαλύτερης αυτών: “The Empire”, το κομμάτι δηλαδή που κλείνει το ντεμπούτο τους Invasion και κλείνει και πολλά σπίτια ανυποψίαστων μαζί του. Μυστηριακό ατσάλι βουτηγμένο σε κράμα πρώιμου Metal και Psych/Prog Rock των 70s με στίχους που σε οδηγούν σε άλλους κόσμους, φανταστικούς και με αφηγητή μια από τις πιο απόκοσμες φωνές που έβγαλε ποτέ τo Heavy Metal. Δυο χρόνια αργότερα το 1982 το συνεργείο επικής επιμετάλλωσης ξαναχτυπά με τον τρομερό δίσκο “Metal” και κάνει πλέον ακόμα πιο αισθητή την παρουσία του. Οι Manilla Road είναι ένα πολύ μικρό βήμα πλέον από το να βρούνε τον απόλυτα προσωπικό τους ήχο και παράλληλα μας χαρίζουν μοναδικές στιγμές για δεύτερη φορά στην καριέρα τους. Το “Metal” είναι πάνω κάτω στα ίδια επίπεδα με το ντεμπούτο τους “Invasion”, δηλαδή πολύ ιδιαίτερο, σχεδόν μοναδικό και πρωτοποριακό με αρκετά όμως άνισα τραγούδια. Δίσκοι όμως και οι δυο αμφότεροι που μνημονεύονται θετικά ακόμα και σήμερα (σαφώς όμως όχι στα επίπεδα της κλασσικής τριπλέτας τους “Crystal Logic”, “Open the Gates”, “The Deluge”). Ήδη με το καλημέρα ηχούν τα τύμπανα του πολέμου με το “Enter the Warrior” κομμάτι με στάμπα γνησιότητας ανωμαλίας Manilla. Λίγο πιο μετά το τρομερό πιο ορθόδοξο Heavy “Queen of the Black Coast” αναλαμβάνει τα ινία ελεγχόμενου mid tempo headbanging και ένα γενικότερο feeling what heavy metal is all about. Τα πιο γρήγορα κομμάτια του δίσκου, συγκεκριμένα τα “Out of Control for Rock n’ Roll” και “Far Side of the Sun” είναι επίσης πολύ δυνατά και ο Shelton δίνει ρεσιτάλ στην κιθάρα. Το καλύτερο κομμάτι του δίσκου τόσο συνθετικά, όσο και λυρικά είναι το τρομερό “Cage of Mirrors” το οποίο πέρα από το ότι έχει σεμιναριακή κορύφωση ορίζει το Epic Metal και αποτελεί τον απόλυτο προπομπό του μεγαλείου των Manilla που ακολουθά. Σίγουρα ένας δύσπεπτος δίσκος όπως όλα τα Manilla Road και σίγουρα όχι από τους καλύτερούς τους, ένας δίσκος όμως που αξίζει μπόλικες ακροάσεις και αποτελεί σίγουρα πολύ καλή προσθήκη στη δισκοθήκη σας.

8/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.