RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Το όλο θέμα με τους Split δίσκους είναι ο πειραματισμός, αλλά και σύγκριση των διαφορετικών μουσικών απόψεων ανάμεσα στις μπάντες. Έχουμε δει ανά καιρούς φοβερά παραδείγματα αυτού με αποτέλεσμα που εξέπληττε ακόμα και τους πιο μεγάλους ακολούθους των σχημάτων. Στην προκειμένη περίπτωση αυτές μπάντες μοιράζονται αρκετά κοινά στοιχεία, κάνοντας την (καλόβουλη πάντα) σύγκριση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Από την πολιτεία της Βιρτζίνια στην Αμερική οι πιο αναγνωρισμένοι Cough συμπράττουν με τους Windhand, μία μπάντα που αν και έχει μόνο έναν ολοκληρωμένο δίσκο στο ιστορικό της έχει δημιουργήσει τον δικό της χαρακτήρα αλλά και ανακτά έδαφος ανάμεσα στις μπάντες του χώρου. Στο δια ταύτα και στο “Reflection Of The Negative”, έναν δίσκο που είναι βουτηγμένος στην απόκοσμη ατμόσφαιρα, παρασύροντάς σε χαοτικά μονοπάτια γεμάτα με επηρεασμένες από Sludge κιθάρες, εφέ, αλλά και συναισθηματικά φορτισμένα φωνητικά που ξεσκίζουν τις νότες σε κάθε απόπειρα. Αρχικά κάνουν την εμφάνισή τους οι Cough, με βαρύ ήχο και ιδέες που ακούγοντάς τες σε κάνουν να απορείς για το που ήταν κριμένη μία τέτοια μπάντα. Δεκαεννιά λεπτά κομμάτι, μία ενιαία ιδέα με δύο κατά κύριο λόγο φάσεις που χωρίζονται από μερικά πιο “καθαρά” φωνητικά. Όλα τα στοιχεία στο “Athame” δουλεύουν για έναν Sludge/Doom ήχο που οι ακόλουθοι του είδους δεν πρέπει να παραλείψουν. Και καταλήγουμε (με την καλή έννοια) στους Windhand, μία μπάντα που όπως προείπα δεν έχει και τεράστια προϊστορία, με δύο κομμάτια που σε διάρκεια μαζί ακουμπούν τους πρωτοεμφανιζόμενους του δίσκου. Εδώ αυτό που παρατηρείται από την αρχή είναι ο πιο ψυχεδελικά επηρεασμένος ήχος, αλλά και ο πιο Groovy χαρακτήρας των ντραμς και των κιθάρων. Άμα πρέπει να καταλήξω ανάμεσα σε ένα εκ των δύο κομματιών αυτό θα ήταν και το αρχικό τους “Amaranth”, όπου και μας δίνει την πιο σαφή ιδέα, για το τι είναι και το πως θέλουν να ακούγονται. Το τρίτο και τελευταίο κομμάτι “Shepherd’s Crook” πέρα από την όμορφη και παιχνιδιάρικη κιθαριστική εισαγωγή δεν πιστεύω ότι έχει και πολλά να δώσει. Με ένα πιο “pop” χαρακτήρα και παίζοντας με τις επιρροές δεν καταφέρνουν να θέσουν το πήχη ψηλότερα από πριν. Καλή προσπάθεια και σίγουρα ικανοποιητικό το αποτέλεσμα που προσφέρει ο δίσκος. Δεν προορίζεται όμως για τον καθένα, μιας και τα Doom/Sludge, μονοπάτια είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση.

7.5/10

Αλέξανδρος Κωνσταντουράκης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.