Ophis – Abhorrence In Opulence (Cyclone Empire)
80%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Έχοντας εντοπίσει το θύμα του, το φίδι σέρνεται ύπουλα και αθόρυβα μέσα στο σκοτάδι γευόμενο στον αέρα την πορεία του, χωρίς να βιάζεται. Μια στιγμιαία ακινησία και ένα στιγμιαίο ξέσπασμα είναι αρκετά για να σκοτώσει την ανυποψίαστη λεία του. Κάπως έτσι ενεργεί και η μουσική των Γερμανών Ophis. Το μελαγχολικό doom παλαιάς κοπής σε καθηλώνει, σου μουδιάζει τις αισθήσεις ώστε τα ξαφνικά black/death ξεσπάσματα να σε αιφνιδιάσουν τόσο ώστε τα μυτερά δόντια τους να εγχύσουν το δηλητήριο της απόγνωσης στις φλέβες σου. Αρκετά μινιμαλιστικοί, χωρίς πολυεπίπεδες κιθάρες αλλά με ωραίες ιδέες ειδικά στα αρπίσματα που χρησιμοποιούν, βασίζουν το όραμά τους στην χρήση της μελωδίας όπως την δίδαξαν οι My Dying Bride και την συνδυάζουν με το φωνητικό ύφος των Saturnus. Κατ’ ουσία δεν ξεφεύγουν πολύ μουσικά από τα προαναφερθέντα συγκροτήματα αλλά αυτό δεν αφαιρεί κάτι από την γοητεία των συνθέσεών τους καθώς όλα είναι περασμένα μέσα από μια πιο ακραία οπτική που δεν έχουν οι μέντορές τους. Είναι μεγάλο επίτευγμα ότι καταφέρνουν να χτίσουν τέτοια ατμοσφαιρικά τοπία χωρίς πλήκτρα ή κάποιο άλλο όργανο πλην της παραδοσιακής τριπλέτας κιθάρα-μπάσο-τύμπανα, ένδειξη μεγάλης ποσότητας ταλέντου και έμφυτης αίσθησης της μελωδίας. Το “A Waltz Perverse” είναι ίσως το κομμάτι που συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά της μπάντας στα σχεδόν δέκα λεπτά που διαρκεί και είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο του δίσκου. Όχι όμως και το καλύτερο αφού αυτόν τον τίτλο τον διεκδικεί το εξαιρετικότατο “Somnolent Despondency” με τις απίστευτα κολλητικές μελωδίες και την νοσηρή του ατμόσφαιρα. Ο ήχος πατάει πάνω στα Βρετανικά doom πρότυπα με μια μικρή δόση από παραδοσιακό Νορβηγικό black, έτσι στολίζεται με μια ιδιαίτερη παγωμάρα που προσθέτει επιπλέον μακαβριότητα. Οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους είχαν σημάδια πως θα ακολουθούσε κάτι καλό αλλά όχι σε τέτοιο επίπεδο. Ίσως η καλύτερη δουλειά τους μέχρι τώρα και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του χώρου που πέρασαν από τα ηχεία μου φέτος.
8/10
Νίκος Κεφαλίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.