Orange Goblin – The Wolf Bites Back (Candlelight/Spinefarm)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothEclipse 728×90 - 728|90|Eclipse 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Κι εδώ είναι που κολλάει το “ένα ξέρω, πως δε ξέρω αν το νέο άλμπουμ των Orange Goblin θ’ αφήσει εποχή, στην εποχή του τίποτα.. αλλά σίγουρα ο οπαδικός τους κόσμος, θα τιμήσει και θα πράξει σίγουρα τα ανάλογα”! Μάλιστα. Κι αυτό γιατί το μωσαϊκό που ονομάζεται “The Wolf Bites Back” (σ.σ.: καλά, ίσως απλά να έμεινε στο γρύλισμα…), αποτελεί τον διάδοχο του προ τετραετίας “Back From The Abyss” και σε αυτόν συναντά κανείς δέκα κομμάτια, τα οποία την ίδια στιγμή ναι μεν τιμούν την πολύχρονη ιστορία του Βρετανικού συγκροτήματος και την ίδια στιγμή όχι μόνο δε δίνουν κάτι περισσότερο, μα και κάθε ένα από αυτά είναι κάπως διαφορετικό από τα άλλα! Ακολουθεί σύντομη επεξήγηση.

Πατώντας το “play” ξεκινάς ν’ ακούς ένα heavy/stoner κομμάτι το οποίο τιτλοφορείται ως “Sons Of Salem” (σ.σ.: δε ξέρω, πάντως εμένα μου θύμισε κάτι από Priest..), ενώ το “Renegade” θα μπορούσε να είναι κομμάτι από το soundtrack της σειράς “Gangland Undercover”. Την ίδια στιγμή τα “Suicide Division” και “In Bocca Al Lupo” είναι ένα Punk κι ένα Blues κομμάτι αντίστοιχα! Συνεπώς η ιδιομορφία του δίσκου μπορεί να ξενίσει τους μη βαμμένους ακροατές με τα χρώματα της μπάντας, αλλά οι πιστοί σίγουρα θα προσκυνήσουν, άσχετα αν αντικειμενικά το  “The Wolf Bites Back”, δεν ανήκει στα “knockout χτυπήματα” τους. Προσωπικά πέρασα πολύ καλά ακούγοντας το, αλλά μέχρι εκεί.

Του δίνεις μια ευκαιρία, το τιμάς ως οπαδός τους, αλλά προχωράς δίχως τύψεις σε επόμενες κυκλοφορίες, γιατί ας ήμαστε ειλικρινείς. Με τόσες μπάντες εκεί έξω και με τόσο ανταγωνισμό δε μπορείς να μιλήσεις για “δάγκωμα”… Για γρύλισμα ναι, αλλά για “δάγκωμα” όχι.

6/10
Μιχάλης “The Lone Wolf (that doesnt bite)” Κανακουσάκης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.