Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothOM 2020 728×90 - 728|90|OM 2020 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothdeafheaven 728×90 - 728|90|deafheaven 728×90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|both
20000
110

Άλλη μία σκηνή που δεν έχω ασχοληθεί παρά ελάχιστα μαζί της είναι αυτή της Πορτογαλίας, πράγμα που σίγουρα πρέπει να διορθωθεί. Από εκεί μας έρχονται ιδιαίτερα εκνευρισμένοι οι Switchtense οι οποίοι παίζουν σωστό Thrash, χωρίς να είναι oldschool (παραδόξως), εμπλουτισμένο με κάποια Metalcore και κάποια Groove στοιχεία. Φανταστείτε ένα κράμα Lamb of God, Sepultura, Slayer, Hatesphere και μία γερή δόση Pantera (και καναδυό ‘κλεμμένα’ riffάκια από τον καθένα). Ο δίσκος έχει πολύ όμορφα κατανεμημένο δυναμικό κομματιών καθώς τα γκάζια ανεβοκατεβαίνουν συνέχεια από κομμάτι σε κομμάτι αλλά και μέσα σε κάθε σύνθεση υπάρχουν αρκετές τρανταχτές ρυθμικές αλλαγές χωρίς όμως το τελικό ύφος να κινείται στα πλαίσια του Τεχνικού Thrash ούτε κατά διάνοια. Αυτό δε σημαίνει ότι η riffολογία της μπάντας είναι φτωχή! Ίσα ίσα αποτελεί ένα από τα μεγάλα συν της κυκλοφορίας καθώς πάνω από καμιά δεκαριά ‘εύστοχοι’ κιθαριστικοί ρυθμοί εναλλάσσονται σε κάθε τραγούδι. Επίσης πολύ καλό και ανεβαστικό το παίξιμο από το ρυθμικό ντουέτο της μπάντας. Τώρα σε σχέση με την πρώτη τους κυκλοφορία ο ήχος γενικά έχει βαρύνει και οι κιθάρες δεν είναι τόσο κοφτερές και δεν υπάρχουν και τόσα σολίδια. Παράλληλα, ο δεύτερος δίσκος δεν καταφέρνει να βγάλει, σε αντίστοιχο βαθμό, αυτή την κάποια τρελαμένη ατμόσφαιρα που έβγαζε το ντεμπούτο αλλά αποζημιώνει κάπως με το γεγονός ότι οι συνθέσεις είναι όλες αρκετά καλού επιπέδου και σφύζουν από ενέργεια. Στιχουργικά δε θα μπορούσε να είναι πιο συμβατός με το μουσικό υπόστρωμα ο δίσκος. Βλέποντας κομμάτια με τίτλους όπως ‘Scars Of Attitude’ και ‘The Legacy Of Hate’ (το οποίο σπέρνει κυριολεκτικά και είναι από τα καλύτερα και του δίσκου) ξέρεις τι να περιμένεις. Επίσης πολύ δυνατό και το φινάλε με το ‘Awaiting The Downfall’. Τέλος, το μόνο αρνητικό που καλό θα ήταν να αναφερθεί είναι ότι, αν και όπως προείπα κάθε κομμάτι είναι και μία έκρηξη δυναμισμού, το 90% των συνθέσεων στον δίσκο στερείται θεαματικά την έννοια της κορύφωσης. Και επειδή χωρίς αυτήν δεν έχει νόημα η καύλα, ευελπιστώ σίγουρα σε πιο ‘ουσιώδεις’ κυκλοφορίες στο μέλλον.

7.5/10

Γιώργος “Kelenmar” Βασιλειάδης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.