RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both728 x90_rotting christ - 699|87|728 x90_rotting christ|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Για όσους δεν ξέρουν τους Coney Hatch, να πούμε ότι οι Coney Hatch ιδρύθηκαν το 1980 και έως τώρα είχαν κυκλοφορήσει άλλα 3 άλμπουμ, τα “Coney Hatch”, “Outa Hand” και “Friction” τις χρονιές 1981-83 και 85 αντίστοιχα. Η μουσική που παίζουν θα έλεγα πως είναι Hard Rock με ραδιοφωνική υφή που όμως για διάφορους λόγους δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα σύνορα του Καναδά με μεγάλη επιτυχία και να θριαμβεύσουν, όπως κάνανε άλλες μπάντες της εποχής, έτσι διαλύθηκαν το 1986. Οι Καναδοί Coney Hatch, των οποίων το reunion άνετα θα μπορούσα να το φανταστώ και σε ταινία, επιστρέφουν 28 χρόνια μετά το “Friction” του 1985 με προστάτιδα εταιρεία την, γνωστή για τέτοιου είδους κυκλοφορίες, Frontiers Records, με την τέταρτη μόλις επίσημη κυκλοφορία την οποία αυτονόητα ονομάσανε “Four” και προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν είναι νεκροί μουσικά. Ε λοιπόν τα καταφέρνουν! Χωρίς να αλλάξουν πολύ μουσικά, συγκριτικά με τις προηγούμενες δουλειές τους, και με μια ενέργεια την οποία συνήθως συναντάς σε νέες μπάντες, οι Coney Hatch μας προσφέρουν και εμείς εννοείται πως τα αρπάζουμε, 11 κομμάτια φανταστικού μελωδικού hard rock με μοντέρνα παραγωγή και νοσταλγική αίσθηση. Αυτό που διαφέρει συγκριτικά με τους παλιούς Coney Hatch είναι ότι ο δίσκος γενικά διακατέχεται από μια Ac/Dc αισθητική η οποία τους κάνει να ακούγονται λίγο πιο “αλήτες” από ότι στο παρελθόν χωρίς όμως να χάνουν την ταυτότητα τους. Κάτι άλλο που πρέπει να τονίσω είναι ότι φωνές σαν του Carl Dixon δύσκολα βρίσκεις την σήμερον ημέρα και γενικά όλο το δέσιμο της μπάντας μου μοιάζει απίστευτο. Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε αυτός ο δίσκος τόσο πολύ. Νομίζω ότι είναι αυτό το κάτι που έχουν όλοι οι καλοί δίσκοι. Ως καλύτερα κομμάτια του άλμπουμ έχω ξεχωρίσει τα “Blown Away”, που είναι και το πρώτο βίντεο της μπάντας για το συγκεκριμένο άλμπουμ, “Connected”, “Revive”, “The Devil U know” αλλά και η μπαλάντα που κατέστρεψε τα ηχεία του αυτοκινήτου μου από την επανάληψη “Holding On” η οποία είναι μια από τις καλύτερες που έχω ακούσει εδώ και χρόνια. Μέσες άκρες θα πω ότι η συγκεκριμένη επανασύνδεση άξιζε τον κόπο και ο νοών νοείτω!

8/10

Κωνσταντίνος Καραγεώργος

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.