Οι Crystal Tears επιστρέφουν με το “Athanato”, ένα άλμπουμ που σηματοδοτεί ξεκάθαρα τη μετάβασή τους σε ένα πιο heavy και πολυδιάστατο ύφος. Από τα πρώτα κιόλας riffs γίνεται φανερό πως η μπάντα επιδιώκει να συνδυάσει δύναμη, groove και μελωδία, με έναν τρόπο που θυμίζει γιατί το ελληνικό metal έχει αρχίσει να ακούγεται όλο και πιο διεθνές. Οι Crystal Tears αφήνουν πίσω τους μέρος του power metal χαρακτήρα των προηγούμενων κυκλοφοριών και επενδύουν σε έναν ήχο πιο επιθετικό, πιο οργανικό και κυρίως πιο ώριμο.
Οι κιθάρες έχουν την πρωταγωνιστική θέση: κοφτερά, ρυθμικά riffs που θυμίζουν άλλοτε αμερικανικό heavy/thrash και άλλοτε ευρωπαϊκό groove metal, ενώ τα solos προσφέρουν τις απαραίτητες αναπνοές. Η παραγωγή, υπογεγραμμένη από τον Χρυσάφη Ταντανόζη και με mixing/mastering από τον Matt Hyde (Machine Head, Slipknot), είναι δυναμική και πειθαρχημένη, με όγκο αλλά και καθαρότητα. Το αποτέλεσμα ακούγεται επιβλητικό χωρίς να πνίγει τη λεπτομέρεια. Η μπάντα έχει καταφέρει να βρει το σημείο ισορροπίας ανάμεσα στη βαρύτητα και τη μελωδία, δίνοντας στον δίσκο έναν ήχο που σε τραβάει εξαρχής.
Οι συμμετοχές δίνουν περαιτέρω πνοή στο άλμπουμ. Στο “Naked” ακούμε τη Helena Josefsson (σ.σ.: γνωστή από τους Roxette) να προσθέτει μια όμορφη αντίθεση, προσφέροντας μια μελωδική ανάσα στο πιο «πιασάρικο» ίσως κομμάτι του δίσκου. Το “Bloodstorm” είναι χτύπημα στο σαγόνι — άμεσο, επιθετικό και με έντονη live ενέργεια, ενισχυμένο από τη συμμετοχή του Γιώργου Συμεωνίδη (Sarissa) στα φωνητικά και το εντυπωσιακό solo του Mike Wead (King Diamond, Mercyful Fate). Η επιλογή να συμπεριληφθεί η ενδιαφέρουσα διασκευή του “You Could Be Mine” (Guns N’ Roses) δείχνει τόλμη και αυτοπεποίθηση, αποδεικνύοντας ότι η μπάντα δεν φοβάται να αναμετρηθεί με εμβληματικό υλικό.
Το lineup του άλμπουμ αποτελείται από τον Antony Hämäläinen στα φωνητικά, τον Κώστα Σώτο στις κιθάρες, τον Αλέξανδρο Χαμαλίδη στο μπάσο και τον Χρυσάφη Ταντανόζη στα τύμπανα. Πρόκειται για ένα δεμένο και στιβαρό σύνολο, με σαφή χημεία και εμπειρία. Προσωπική παρατήρηση — χωρίς πρόθεση να μειώσει το σύνολο — είναι πως ένας πιο εκφραστικός τραγουδιστής θα μπορούσε να αναδείξει ακόμη περισσότερο τις μελωδικές κορυφώσεις και τις εναλλαγές του δίσκου.
Από τα υπόλοιπα κομμάτια, το ομώνυμο “Athanato” ανοίγει ιδανικά τον δίσκο, με στιβαρό riffing και σαφές στίγμα, ενώ το “Ghostdance” ξεχωρίζει για τον πιο προοδευτικό του χαρακτήρα, τις όμορφες κιθαριστικές γραμμές και τη «σουηδίζουσα» μελωδικότητα που κουβαλά. Το “Nosi Balasi” είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη στιγμή του άλμπουμ — μια διασκευή σε τραγούδι από τις Φιλιππίνες, αφιερωμένη στο κοινό της χώρας και με θεματική γύρω από το bullying. Αυτή η επιλογή χαρίζει στο άλμπουμ ένα συγκινητικό υπόβαθρο και δείχνει το προσωπικό αποτύπωμα των Crystal Tears πέρα από τη μουσική.
Το «Athanato» είναι ένα άλμπουμ που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με επιτήδευση· αντίθετα, εντυπωσιάζει με τη σταθερότητα, τη συνέπεια και τη φρεσκάδα του. Είναι heavy, είναι μελωδικό, και κυρίως αληθινό. Οι Crystal Tears καταφέρνουν να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους — και αυτό, από μόνο του, είναι επίτευγμα.
8/10
Στέφανος Σπανόπουλος
[email protected]
