Dark Tranquillity – Atoma (Century Media)
90%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
whale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|both
20000
110

Αυτούς εδώ τους λατρεύω, όχι απλά τους αγαπώ. Είναι μια σχέση που καλά κρατεί. Το ενδιαφέρον με τους Dark Tranquillity είναι ότι σαν μπάντα που έχουν παραμείνει συνεπείς στη ποιοτική συγγραφή της μουσική τους, αλλά είναι επίσης ακόμα γεμάτοι εκπλήξεις. Αυτό συμβαίνει και με το Atoma, αφού είναι ένα άλμπουμ το οποίο σου προκαλεί ενθουσιασμό ακούγοντας το σε όλη του την οντότητα.

Την ώρα που για παράδειγμα οι έτεροι προπάτορες του μελωδικού death metal ήχου (γκούχ γκούχ) In Flames (γκούχ γκούχ) έχουν αρχίσει να ρίχνουν ολοένα και περισσότερο την ποιότητα των κυκλοφοριών τους στα βάθη της μετριότητας, φτάνοντας να ακούγονται σαν μια ελαφρώς βαρύτερη έκδοση των Linkin Park, οι Dark Tranquillity έχουν κρατήσει την μουσική τους πορεία τους σε σταθερή ανοδική τροχιά. Βέβαια ίσως τα “We Are the Void” (2010) & “Construct” (2013) να έκαναν για πολλούς μια κοιλιά μετά το πολύ καλό Fiction” (2007), κάτι το οποίο εγώ προσωπικά δεν ενστερνίζομαι, δεν ήταν το χάλι των προαναφερθέντων, όμως το Atoma αποκαθιστά ισορροπίες.

Η είσοδος του ακροατή ξεκινά με το Encircled και η πρώτη σφαλιάρα έχει επέλθει. Το χρονοντούλαπο άνοιξε και νομίζεις ότι είσαι πίσω στο Character” (2005). Είναι μια σύνθεση η οποία διαθέτει τους αργούς κλασσικούς riffing ρυθμούς των Dark Tranquillity σε σημεία, περικυκλωμένη από την άλλη με εξαιρετικά γρήγορα, βαριά  και επιθετικά σημεία. Ακούγονται σαν να έχουν επαναφέρει τον ιδιόμορφο πειραματισμό της μουσικής τους για ακόμα μια φορά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, δείχνοντας παράλληλα ότι έχουν μείνει πιστοί στις ρίζες τους. Το non-stop playing του δίσκου μόλις ξεκίνησε.

Κομματάρες όπως το Atoma”, το Forward Momentum”, το Neutrality, το Faithless By Default, το Force Of Hand(με συμμετοχή στο solo από τον Bjorn Gelotte [In Flames]), το The Pitiless, το Our Proof Of Life, το “When The World Screams & το Caves And Embers σε κάνουν να προσδοκείς σύντομα εμφάνιση τους για να τις ακούσεις ζωντανά. Είναι ο δίσκος ο οποίος μετά το Character είναι μακράν ο πιο πλήρης. Εύκολα θα μπορούσε να παίζεται από την αρχή ως το τέλος για εμένα σε κάθε τους ζωντανή εμφάνιση.

Σε όλα αυτά βέβαια τεράστιο παράγοντα παίζουν και θα παίζουν πάντα τα φωνητικά του Mikael Stanne. Είτε αυτός ουρλιάζει, είτε κάνει growls, είτε τραγουδά με την χαρακτηριστική του βαθιά και συνάμα συναισθηματική φωνή του, δεν μπορεί ουδεμία φορά ο ακροατής να βρει τον εαυτό του να μην απολαμβάνει το κάθε τραγούδι. Υπάρχει πραγματικά πολύ πάθος στη φωνή του, ειδικά σε τούτο εδώ το δίσκο. Ο ίδιος έχει απλοποιήσει στο έπακρον τα τρία στοιχεία του τρόπου που τραγουδά, το οποίο δείχνει ότι έχει επίγνωση σχετικά με το τι θα κάνει για να μπορέσει να επαινέσει τη μουσική από πίσω ακόμα περισσότερο.

Οι κιθάρες και τα πλήκτρα έχουν δέσει τέλεια και έχουν δημιουργήσει απίστευτες ατμόσφαιρές, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο Neutralityμε τα leads της κιθάρας αλλά και στο Forward Momentum με το άψογο δέσιμο του main riff και της μελωδίας των πλήκτρων. Μελωδικά, θα έλεγα ότι ο συνδυασμός των φωνητικών του Stanne και της ατέρμονης ομορφιάς της μουσικής κάνουν αυτό το άλμπουμ να είναι από τα πιο σκοτεινά που έχουν κάνει οι Dark Tranquillity.

Το rhythm section από την άλλη έχει παίξει εξωφρενικά τέλεια, έτσι ώστε και αυτά με τον τρόπο τους, τύμπανα και μπάσο, να εναρμονιστούν και να αναδείξουν τις συνθέσεις. Κάθε όργανο λειτουργεί παράλληλα εδώ, δρα ως ένας οργανισμός που στην προκειμένη αυτός είναι η μουσική, ένα ζωντανό ον το οποίο στηρίζεται σε κάθε μέρος του να μείνει ζωντανό. Φαίνεται λες και τα κομμάτια τους έχουν βγει αβίαστα αυτή τη φορά και αυτό είναι κάτι το αξιοθαύμαστο! Σε όλο αυτό συντελεί βέβαια και το πραγματικό έργο τέχνης που για ακόμα μια φορά φιλοτέχνησε ο θεός Niklas Sundin για άλλη μια φορά, το οποίο είναι εκπληκτικό και πραγματικά μοναδικό.

Συνοψίζοντας, οι Dark Tranquillity έχουν καταφέρει να παράγουν ένα απολύτως καταπληκτικό άλμπουμ, ίσως ένα από τα καλύτερα τους μέχρι σήμερα. Δείχνουν ότι κάλλιστα μπορούν να πειραματιστούν και να παραμείνουν πιστοί στις ρίζες τους και σε ότι έχουν κάνει.

9/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.