Ereley – Diablerie (Massacre Records)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Psychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Concept albums! Πόσο μου αρέσουν τα concept albums. Ο δεύτερος δίσκος των Τσέχων Ereley περιγράφει το πώς ερχόμαστε στη ζωή ως tabula rasa, ένα άγραφο χαρτί πάνω στο οποίο γράφεται όλη η πορεία και οι αποφάσεις μας, είτε αυτές είναι καλές είτε όχι, οι οποίες κατ’ επέκταση επηρεάζουν και τις ζωές άλλων. Ο πρωταγωνιστής μας έκανε πολλές τέτοιες κακές αποφάσεις, οπότε ο δίσκος τον παρατηρεί καθώς αποβάλλει την αγνότητά του και μετατρέπεται στην πιο δαιμονική μορφή του εαυτού του.

Πάμε τώρα στα της μουσικής: το album από την αρχή του κάνει φανερή την αγάπη του για τα synths και τις ηλεκτρονικές επιρροές, τα οποία δένουν αρμονικά με τον progressive χαρακτήρα της μπάντας. Τα φωνητικά είναι ως επί το πλείστον καθαρά, αν και εμπλουτίζονται με λίγο γρέζι σε ορισμένα σημεία. Σίγουρα φαίνεται ότι ο τραγουδιστής (και κιθαρίστας και πληκτράς και υπεύθυνος για το programming και τα samples) Lukáš Réda έχει δουλεμένη φωνή. Αυτή ακριβώς η φωνή, σε συνδυασμό με την εκφραστική μουσική των κομματιών δίνουν όντως την εντύπωση ότι ακούμε μια ιστορία να ξεδιπλώνεται στα αυτιά μας.

Το Diablerieέχει πολλά βαριά ξεσπάσματα, ωστόσο στον πυρήνα του παραμένει μελωδικό και progressive με τα πλήκτρα να διατηρούν τη δυναμική τους θέση. Το πιο αξιοσημείωτο κομμάτι του δίσκου είναι το Enchantress, το οποίο είμαι 100% σίγουρη ότι είναι εμπνευσμένο από το Toccata And Fugue In D Minorτου Bach και δε δέχομαι αντίρρηση. Ακόμη, αξίζει να χαρακτηριστεί ως εξέχον κομμάτι και το τελευταίο του δίσκου, το Burning Hell, το οποίο ακούγεται ιδανικό για να φτάσουμε στο δια ταύτα της παρατήρησης μιας ψυχής όπως αυτής του ήρωα του album.

Η ίδια η μπάντα δηλώνει ότι παίζει “heavy joy music”, αλλά το joy σίγουρα δεν περιγράφει σωστά τη θεματολογία και αισθητική του συνόλου του δίσκου. Είναι ένα album με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και πολλαπλές εναλλαγές ρυθμού, ενώ παράλληλα αποπνέει ένα υποσυνείδητο εσωτερικό σκοτάδι. Καλά όλα αυτά, τότε γιατί μόνο 6/10; Γιατί, παρόλα αυτά, μου φαίνεται ότι θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι να αποφασίσω (αν το αποφασίσω ποτέ) να το ακούσω ξανά, μιας και τους μεγάλους βαθμούς τους βάζω σε δίσκους με τραγούδια που μπαίνουν όντως στο καθημερινό μου playlist.

6/10

Τζούλια Τσαγκάρη

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.