Evergrey – The Atlantic (AFM)
70%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothEvergrey 728×90 - 728|90|Evergrey 728×90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothsleep 728×90 - 728|90|sleep 728×90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||both
20000
110

Έχουν περάσει τρία χρόνια από την κυκλοφορία του απίστευτου The Storm Within. Οι Evergrey επιστρέφουν στην ενεργό δισκογραφία με το The Atlantic”, έναν δίσκο που για εμένα προσωπικά όσες ακροάσεις και να του έκανα δεν “με έπιασε” όσο ο προκάτοχος του, όσο και το Hymns For The Broken. Ίσως για εμένα το τρίτο μέρος της τριλογίας να μην θυμίζει τόσο ωκεανό… αλλά κόλπο. Εδώ πλέον οι Σουηδοί ασχολούνται με το κατά πόσο μέσα από την παλίρροια της ζωής και τις τρικυμιώδεις αναταράξεις μπορούμε να διαγράψουμε μια πορεία και να κρατήσουμε το κεφάλι μας πάνω από το νερό.

Θεωρώ πως σε αυτόν τον δίσκο έπεσαν στην “λούπα” της επαναληψιμότητας. Μπορώ να δεχθώ ότι εν μέρει όλα αυτά έγιναν επί σκοπίμως για να ηχεί κοντά στα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά το όλο αποτέλεσμα ακούγεται αρκετά “ρηχό” στα δικά μου αυτιά. Μπορεί να έχει μερικές κομματάρες όπως τα Weightless”, “Currents”, “A Secret Atlantis & Departure αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα σε τρελάνει. Ίσως άντε και το εναρκτήριο A Silent Arc, κυρίως λόγω του εξαιρετικού opening riff του. Ναι μεν οι ερμηνείες του Tom Englund είναι εξαιρετικές, ναι μεν υπάρχουν κάποιες εξαιρετικές μελωδίες στις κιθάρες από αυτόν και τον Henrik Danhage (για τα solos δεν χρειάζεται κουβέντα; για άλλη μια φορά “κεντάνε”), θέτοντας όμως το όλο αποτέλεσμα να είναι βασισμένο κατά κόρον στα πλήκτρα, κάπου αρχίζει και χαλάει το πράγμα. Μπορεί ο Rikard Zander να είναι εξαιρετική “παιχτούρα”, θεωρώ όμως ότι υπάρχουν κατά πολύ περισσότερα layers από αυτά τα οποία θα έπρεπε να υπάρχουν με σκοπό να ακούγονται ανούσια. Όλο αυτό το καταθλιπτικό συναίσθημα που θέλουν να περάσουν με το dark progressive metal τους μάλλον έχει αρχίσει και κουράζει.

Από άποψη παραγωγής είναι διαμάντι, κάτι που για αυτός ευθύνονται τα μέλη της μπάντας Tom S. Englund & Jonas Ekdahl, με την οποία να γίνεται στα Top Flοor Studios στο Gothenburg της Σουηδίας ενώ πίσω από την εξαιρετική μίξη βρίσκεται για ακόμα μια φορά (όπως και στα προηγούμενα δύο άλμπουμ) ο Jacob Hansen των Hansen Studios (Aborted, Pyramaze, Anubis Gate κ.α.) με έδρα τον Ribe της Δανίας. Βέβαια, το μαγευτικό, μεθυστικό εξώφυλλο του δίσκου ανήκει στον Γιάννη Νάκο της Remedy Art Design, το οποίο είναι ότι πιο ταιριαστό θα μπορούσε για τον δίσκο αυτό.

Το The Atlantic είναι σε γενικές γραμμές ένα αξιοσέβαστο άλμπουμ από μια πολύ αξιοσέβαστη και καθόλα αγαπημένη μπάντα, αλλά δεν είναι στο επίπεδο των προσφάτων κυκλοφοριών τους, είναι για εμένα ένα (και δυο μην σας πω) σκαλοπάτια πιο κάτω. Μπορεί να σας ηχεί ευχάριστα και να αξίζει τον κόπο για τις εμπνευσμένες στιγμές που προανέφερα παραπάνω, αλλά νομίζω ότι σε ένα ταξίδι το άλμπουμ αυτό εν αντιθέσει με άλλα δεν θα κατάφερνε να ταξιδέψει, παραμένοντας πίσω στην  αποβάθρα.

7/10
Νίκος Σιγλίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.