AlbumsΚριτικές

Fozzy – Boombox (Mascot)

Psychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|both
20000
110

Μια πρώτη ιδέα από το Boombox” των Fozzy την έχουμε πάρει εδώ και δύο μήνες και φαινόταν ότι θα είναι πολλά υποσχόμενο. Τίποτα όμως δεν με προετοίμασε κατάλληλα για το τι θα άκουγα. Να ξεκινήσουμε από τα βασικά όμως καθώς οι Fozzy μετρούν 23 χρόνια παρουσίας στον χώρο του heavy metal. Έχουν κυκλοφορήσει έξι δίσκους και σύντομα το Boombox” θα αποτελεί το έβδομο. Αποτελούνται από τους Chris Jericho στα φωνητικά, Rich Ward στις κιθάρες και τα φωνητικά, Grant Brooks στα τύμπανα, Billy Grey στις κιθάρες και PJ Farley στο μπάσο.

Επιτέλους μα τον Δία και το λοιπό δωδεκάθεο, βρέθηκε ένας δίσκος που να σέβεται τον εαυτό του και να θέλει να ξεχωρίσει πράγματι από την πλειοψηφία. Και τι θέλω να πω με αυτό; Το άλμπουμ περιέχει δώδεκα κομμάτια με διάρκεια περίπου τα πέντε λεπτά έκαστο. Δεν νιώθεις όμως στο πετσί σου την ώρα που περνάει. Μόνο ο αυχένας σου θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι χτυπιέσαι αρκετή ώρα.

Πριν πω οτιδήποτε άλλο όμως, θέλω να εκφράσω την ένστασή μου. Δύο-τρία κομμάτια γεμάτα ένταση και ενέργεια και μετά μπαλάντα. Δύο-τρία πάλι με ένταση και μετά ένα πιο χαλαρό heavy, αν δεν είναι μπαλάντα. Γιατί; Δεν είναι αρκετά τα mood swings που έχω από μόνη μου; Πρέπει να τα βρίσκω και στη μουσική μου;

Θέλω να πω ότι εκεί που σε έχει συνεπάρει όλη η ορμή, που μπορεί να κρυφτεί σε ένα μόνο τραγούδι, ξαφνικά σε γειώνουν απότομα. Ειλικρινά με ξενέρωσε αυτό. Άσε με ρε άνθρωπε να το ζήσω με την ησυχία μου και σβήνε με σταδιακά. Τι μου το ξεκινάς με τόσο hype και μετά μου πετάς ένα γλυκανάλατο μιχ μιχ; Ήμαρτον. Αυτό είναι και το μοναδικό αρνητικό χαρακτηριστικό της όλης δουλειάς βασικά. Απότομες εναλλαγές στο ύφος, χωρίς καμία ουσιαστική συνοχή μεταξύ τους.

Κατά τα άλλα διάολε ήταν υπέροχο. Φωνητικά, μελωδίες, παραγωγή, όλα σωστά δομημένα και καλοπαιγμένα. Θα σας χαιρετίσω με το refrain που έχει μείνει καρφωμένο στις σκέψεις μου και την ψυχή μου ώρες μετά την τελευταία ακρόαση. Αυτό του “What Hell Is Like”.

“I’m going down, down, down
There’s no bottom for me
I feel it burn, burn burn
Like it’s a million degrees
Rip my soul out
From Inside
This must be what hell is like”

7/10
Χριστίνα Γιαννούλη
[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X