nano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRussian Circles 2021 468×60 - 468|60|Russian Circles 2021 468×60|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothGreekrebels Banner 07052021-468×60 - 468|60|Greekrebels Banner 07052021-468×60||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothΟΜ 2022_468x60 - 468|60|ΟΜ 2022_468x60|||both
20000
60
Honeybadger – Pleasure Delayer (Made Of Stone Recordings)
90%Overall Score
Greekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothΟΜ 2022_728x90 - 728|90|ΟΜ 2022_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothRussian Circles 2021 728×90 - 728|90|Russian Circles 2021 728×90|||both
20000
110

Θα ξεκινήσω ίσως λίγο γραφικά αυτό το κείμενο αλλά όσο βλέπω μπάντες σαν τους Honeybadger, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσω να το λέω. Η εγχώρια σκηνή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτές του εξωτερικού. Απολύτως τίποτα. Και ένα ακόμα τρανό παράδειγμα για αυτό είναι το Pleasure Delayer”. Πριν περάσουμε όμως στις λεπτομέρειες, οι Honeybadger ξεκίνησαν κάπου στο 2015 με 2016 και έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα ΕΡ. Λίγο καιρό πριν όμως, η δισκογραφία τους εμπλουτίστηκε λίγο ακόμα με την κυκλοφορία του πρώτο τους full-length album.

Ο δίσκος λοιπόν περιέχει μόλις οχτώ κομμάτια που η διάρκειά τους ξεκινάει από τα τρία λεπτά και καταλήγει στα πέντε. Αν πω ότι δεν ήθελα περισσότερα κομμάτια, θα ήταν ψέμα. Είναι από τις λίγες φορές που μα τον Τουτάτη, παρακαλούσα να μη σταματήσει το album. Να είναι ατελείωτο αλλά με την καλή του έννοια. Γιατί λοιπόν ήθελα παραπάνω; Φτιάξτε καφέ και καθίστε να σας τα πω φίλοι.

Για αρχή, τι φωνάρα είναι αυτή καλέ μου που δεν ξέρω πως σε λένε για να το γράψω κανονικά; Μάλλον Δημήτρη το λένε το παιδί αλλά επειδή δεν είμαι σίγουρη για αυτό, προχωράμε. Μα τι υπέροχη χροιά είναι αυτή; Τι αγριάδα και δυναμισμός είναι αυτά; Διάολε, είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει μετά του Freddie χωρίς καμία υπερβολή (όλοι ξέρετε ποιον εννοώ, αν όχι, ντροπή τουλάχιστον ασέβαστοι). Για να ακριβολογώ και για να είμαστε και αντικειμενικοί, σαφώς έχουν υπάρξει εξίσου καλές φωνές με του Freddie και σαφώς καλύτερες από αυτή των Honeybadger, απλώς δεν τις έχω θαυμάσει τόσο όσο τώρα.

Συνεχίζουμε με τη μελωδία. Είναι γεμάτη ένταση και νεύρο αλλά σε χαλαρώνει κιόλας σε στιγμές που πρέπει. Δε γίνεται μπαλάντα, παραμένει αυτό το alternative heavy rock που παίζουν, γίνεται όμως λίγο πιο χαλαρό. Μέχρι ένα σημείο, μετά σε βάζουν πάλι στην πρίζα και δεν ξέρεις πως θα καταλήξεις μετά το χτύπημα που ρίχνεις.

Θες με σπασμένο αυχένα; Θες με μια ζαλάδα ολκής; Πάντως, κομπλέ δε θα είσαι σίγουρα μετά από αυτό το album. Θα το έχεις γουστάρει όμως τόσο πολύ όλο αυτό το σκηνικό, που πραγματικά εις τα παλαιότερα των υποδημάτων σου το πως θα είσαι μόλις τελειώσει. Άντε και σύντομα να το ακούσουμε ζωντανά!

9/10
Χριστίνα Γιαννούλη
giannouli.[email protected]gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X