Mycelia – Apex (Eclipse)
30%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Μετά από δύο online EP και τρία studio albums, οι Ελβετοί Mycelia επανέρχονται μέσα σε έναν μόλις χρόνο με την τέταρτη κατά σειρά full-length κυκλοφορία τους με τίτλο Apex. Ο δίσκος αποτελείται συνολικά από 14 κομμάτια, στα οποία συγκαταλέγεται και η radio edit έκδοση του πρώτου κομματιού του δίσκου, “Eight Milligrams”.

Ακολουθώντας την τάση της εποχής (η συζήτηση της οποίας δεν εμπίπτει στα όρια αυτής της κριτικής αλλά λίγο-πολύ είναι γνωστή σε όλους), τα έξι μέλη της μπάντας επιδίδονται στην εκτέλεση διαφόρων μουσικών ήχων για να δημιουργήσουν τις συνθέσεις τους. Έτσι, ο ήχος τους αποτελείται από hardcore, metal, djent, jazz και classic film scores. Groovy κιθάρες, με αρκετό djent, φωνητικά που κινούνται από καθαρά μέχρι hardcore/death κραυγές στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου, prog περάσματα, ρυθμικές μελωδίες, jazz διάθεση στα drums, αλλά και αρκετά βαρύ μπάσο, αχρείαστα gospel-like fillers (“Holler), είναι όλα σε αυτόν τον δίσκο. Αν κάποιος θέλει να πάρει μία γεύση, μπορεί να ακούσει το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, που εμπεριέχει όλα τα παραπάνω, το Slip-Along Jack McTravis, αλλά και το “Eight Milligrams”.

Αυτό το συνονθύλευμα ήχων, που για τους σκοπούς της παρούσας κριτικής θα οριστεί ως μοντέρνο metal, μπορεί να ιδωθεί από δύο οπτικές. Από τη μία ως καινοτομία, η οποία, βασισμένη στην τεχνική κατάρτιση των μελών της μπάντας – που είναι διάχυτη στον δίσκο –  και στις πρωτότυπες ιδέες, μπορεί να δώσει μία ώθηση στα όρια του παραδοσιακού metal ήχου, οδηγώντας σε νέα είδη. Από την άλλη πλευρά, η τάση που θέλει μία μπάντα να παίζει λίγο από όλα και τίποτα, ακούγεται, προσωπικά τουλάχιστον, ως μία προσπάθεια να τραβήξει η μπάντα την προσοχή. Συνολικά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον δίσκο αυτόν με μία μόνο φράση: η καινοτομία για την καινοτομία.

Ο βαθμός αντανακλά μόνο τον σεβασμό στην μέχρι τώρα πορεία της μπάντας (καθώς πρόκειται για τέταρτη κυκλοφορία) και κατ’ επέκταση κυρίως στους οπαδούς της, την επιθυμία πειραματισμού και την μουσική κατάρτιση των μελών της.

3/10
Αλίκη Μαξούτογλου
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.