amadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

[Option A]

Οι Ιταλοί Norhod υπάρχουν από το 2009. Τα διαρκή σκαμπανεβάσματα από τα οποία υπέφερε το line-up τους επί δύο συναπτά έτη, δεν τους επέτρεπε να κάνουν το πρώτο βήμα. Έχοντας πλέον σταθεροποιηθεί κατάφεραν το 2011 να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους αυτοχρηματοδοτούμενο demo με τίτλο “Arianrhod”. Έπειτα από αυτό, στρώθηκαν στη δουλειά ώστε να δημιουργήσουν και το επίσημο ντεμπούτο τους. Το “The Blazing Lily”, λοιπόν, έχει πλέον βρει το δρόμο του προς τα ράφια των δισκοπωλείων. Το μουσικό του ύφος δεν είναι ιδιαίτερα άγνωστο στα αυτιά μας. Ατμοσφαιρικοί ήχοι σε συνδυασμό με συμφωνικές ενορχηστρώσεις (μέτριας, δυστυχώς, παραγωγής) και εναλλαγές ανάμεσα σε γυναικεία clean φωνητικά και brutal ερμηνείες, κάτι που τελευταία είναι της μόδας στα “female-fronted” σχήματα. Μέσα στο track list υπάρχει δυνατή υποψία concept φιλοσοφίας όσον αφορά τους στίχους, βασισμένη στη σχέση μεταξύ φεγγαριού και κρίνου. Εξευτελιστικά ρομαντικό και υπερβολικά γυναικείο, αν αναλογιστείς πως πρόκειται για metal κυκλοφορία. Στο μουσικό κομμάτι πάντως δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο παράπονο, αφού άκουσα αυτά ακριβώς που περίμενα να ακούσω. Δυστυχώς όμως δεν εντυπωσιάστηκα καθόλου, καθώς τα περισσότερα κομμάτια (δύο εκ των οποίων απ’ το πρώτο τους demo) είναι μια χλιαρή εναλλακτική του “Draconian meets Serenity” μοτίβου. Δεν είναι κακοί, απλά είναι πολύ κοινοί.

4/10

Χάρης Μπελαδάκης

[email protected]

[Option B]

Αφήνοντας την καταγγελία στο πρόσωπο του αρχισυντάκτη, ο οποίος μου έχει αναθέσει όλο το female fronted metal (γνωρίζοντας ότι όσο λατρεύω τις μπαντάρες τους είδους, τόσο βγάζω φλύκταινες με τον ωκεανό γλυκανάλατων συγκροτημάτων-εκτρωμάτων που μας πασάρουν για μεγαθήρια) προχωρώ στην έναρξη της δισκοκριτικής μου. Ιταλική μπάντα, με γυναικεία οπερατικά φωνητικά και με καταγωγή την γειτόνισσα Ιταλία. Tο βλέπω το εγκεφαλικό… Αλλά όχι, ηρέμησε καλό μου πατόφτυαρο και ξαναμπές στην θήκη σου. Γιατί τελικά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με female fronted Metal μπάντα, παρά με ένα ολοκληρωμένο σχήμα. Οι Ιταλοί λοιπόν, στο πρώτο τους ΕΡ, ξεφεύγουν από την παγίδα του “Θέλω να γίνω Nightwsh/Epica στην θέση τους”, χρωματίζοντας τις συνθέσεις του με goth χρώματα, συνδυάζοντας άψογα τα κάφρικα φωνητικά με τα γυναικεία οπερατικά. Στα αργά τους σημεία μου θύμισαν πάρα πολύ τους δικούς μας Luna Onscura (αλήθεια που χάθηκαν αυτή μετά από τέτοια δισκάρα;;;) και τους παλιούς καλούς Epica, ενώ όταν οι ταχύτητες ανεβαίνουν πολλοί από σας θα αναγνωρίσετε τις επιρροές από Nightwish των πρώτων δίσκων. Γενικά πρόκειται για ένα αξιοπρεπέστατο δισκάκι το οποίο με κέρδισε και με κάνει να αναμένω κανονικό δίσκο από αυτούς! Παραγωγή στακάτη, φωνητικά μετρημένα και σωστά, ατμόσφαιρα και feeling το οποίο λείπει από πολλές μπάντες του χώρου τους!

7.5/10

Γεώργιος Γιουρούσης

[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.