whale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothvinylmonster468x60 - 468|60|vinylmonster468x60||http://www.vinylmonster.gr/|bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||both
20000
60
Owl – Nights In Distortion (Temple Of Torturous)
60%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Οι Owl (εκ Γερμανίας, υπάρχουν και αρκετοί άλλοι) είναι ένα project του Christian Kolf (κιθάρες, μπάσο, φωνητικά, synths) ο οποίος πορεύεται μαζί με τον Patrick Schroeder (drums) από το 2010 όταν και δημιουργήθηκαν. Πότε με τη βοήθεια έξτρα μπασίστα στο studio, πότε όχι, κυκλοφορούν το τρίτο full-length album τους ενώ έχουν προηγηθεί και τέσσερα EPs. Το δυσάρεστο είναι ότι πήραν πρόσφατα σταθερό μπασίστα, τον Rene Marquis, ο οποίος όμως έφυγε από τη ζωή νωρίς το 2018 αν και πρόλαβε να ηχογραφήσει στο Nights Of Distortion.

Χωρίς να έχω ακούσει κάτι από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους (παραδοσιακό πρόβλημα), το εν λόγω δισκάκι προσφέρεται για ένα χαλαρό άκουσμα. Κινείται στο χώρο του atmospheric doom metal, με κάποιες death πινελιές στα φωνητικά. Πάρα πολύ ωραίο το εναρκτήριο We Are Made For Twilight, με το μονολιθικό riff και τα guest γυναικεία φωνητικά της Carline Van Roos να κλέβουν την παράσταση. Ωραία και η συνέχεια με το Transparent Monument, το οποίο χαλαρώνει αρκετά προς το τέλος. Το album προχωράει χωρίς να ξεφεύγει από το στυλ του και άλλες δύο στιγμές που ξεχώρισα είναι τα In Isolation και Abortion Of Empathy.

Παρ’ όλο που κακό album δεν το λες, είναι και κάποια πράγματα που με χαλάνε. Αρχικά, τα καθαρά φωνητικά του Kolf που μου ακούγονται αρκετά περίεργα και μακριά από αυτό που μου αρέσει. Όχι ότι στα death δίνει ρέστα, αλλά τέλος πάντων. Ίσως το πιο αδύναμο σημείο του δίσκου. Επίσης, αν και κυλάει ευχάριστα δεν μπορώ να πω ότι μου έδωσε αξιομνημόνευτα σημεία. Ναι, τα riffs είναι όσο απλά και doomy πρέπει, τα ατμοσφαιρικά περάσματα πολύ ωραία, η παραγωγή άψογη, αλλά τελειώνει και νιώθω σαν κάτι να λείπει.

Πιθανώς επειδή τα τραγούδια, αν και ωραία όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν έχουν το κάτι παραπάνω που θα με κάνει να θέλω να ακούσω ξανά και ξανά. Δεν ψάχνω την πολυπλοκότητα στο atmospheric doom, αλλά την απλότητα των συνθέσεων η οποία όμως θα με κάνει να νιώσω συναισθήματα που μόνο αυτό το στυλ μουσικής μπορεί να προσφέρει. Και το Nights In Distortion δεν το καταφέρνει.

6/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X