Painthing – Where Are You Now…? (Solitude Productions)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
uts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||both
20000
110

Την αγάπη μου για το doom / death metal την έχω εκφράσει πολλές φορές. Ένα πολύ ιδιαίτερο είδος το οποίο μου έχει κρατήσει παρέα πολλές φορές σε διάφορες περίεργες καταστάσεις. Κάθε κυκλοφορία λοιπόν από το συγκεκριμένο χώρο που πέφτει στην αντίληψή μου, έχει την αμέριστη προσοχή μου με την ελπίδα να βρω κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Έτσι έγινε και με τους Πολωνούς Painthing, οι οποίοι μας συστήνονται με το ντεμπούτο album τους.

Το Where Are You Now…?” είναι μία κυκλοφορία που ακολουθεί όσο πιο πιστά μπορεί τα στοιχεία του doom / death. Μεγάλα σε διάρκεια κομμάτια, low-tempo ρυθμοί, μελαγχολικές μελωδίες, ακραία κατά βάση φωνητικά πλαισιωμένα από ελάχιστα καθαρά, ενώ εδώ σημαντικό μερίδιο έχουν και τα πλήκτρα. Σε συγκεκριμένα σημεία μάλιστα, παίρνουν έναν ιδιαίτερο ήχο ο οποίος παραπέμπει σε εκκλησιαστικό όργανο. Σε κάθε κομμάτι υπάρχει και μία έξαρση με πιο γρήγορο drumming αλλά αυτό κρατάει ελάχιστα καθώς το album είναι doom από άκρη σε άκρη.

Εκεί όμως που δεν καταφέρνει να με κερδίσει είναι σε τρία σημεία. Αρχικά, η πολύ μέτρια παραγωγή, καθώς είναι στιγμές που ο ήχος στις κιθάρες ακούγεται αρκετά ξερός και περίεργος. Μετά, δεν έχει εκείνες τις «μελωδίες» που θα σε διαπεράσουν και θα σου μεταδώσουν την μελαγχολία τους. Και το τελευταίο, τα φωνητικά. Τα ακραία είναι στην καλύτερη μέτρια, μη καταφέρνοντας να δώσουν το απαραίτητο σκοτάδι, ενώ τα καθαρά είναι ίσως το πιο αδύναμο σημείο του album αφού αποτυγχάνουν πλήρως να ακουστούν ενδιαφέροντα.

Όχι όμως ότι δεν υπάρχουν και θετικά σε αυτή την κυκλοφορία. Tο The Shell I Live In” για παράδειγμα είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, ίσως και το καλύτερο του album. Ωραία σημεία υπάρχουν και σταBuzz And Madness και To Live Is To Fight” ενώ τη διαφορά κάνει το So BeItπου κλείνει το δίσκο και έχει μόνο πλήκτρα και γυναικεία φωνητικά.

Γενικά όμως, οι καλές ιδέες και αυτά που μου τράβηξαν την προσοχή χάθηκαν σύντομα μέσα σε ένα album το οποίο μένει στη μετριότητα. Με περισσότερη εμπειρία, προσοχή και καλύτερη παραγωγή, ίσως το επόμενο βήμα τους να είναι καλύτερο αφού η αίσθηση που μου άφησαν είναι ότι μπορούν να το κάνουν.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.