Paradise Lost - The Plague Within (Century Media)
Χάρης Μπελαδάκης85%
Στάθης Αυγέρης70%
78%Overall Score
Reader Rating: (1 Vote)
82%
Bob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||bothChania Rock Festival 2019_728x90 - 728|90|Chania Rock Festival 2019_728x90|||bothuts_banner728x90 - 728|90|uts_banner728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||both
20000
110

OPTION A

Συνήθως όταν ένα συγκρότημα υψίστης heavy metal σημασίας κάνει δηλώσεις περί “επιστροφών στις ρίζες” ή όντως γουστάρει να εξερευνεί τον παλιό του ήχο, ή απλά πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο κόλπο ώστε να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον του old-school ακροατή. Όταν μία από αυτές τις μπάντες είναι οι Paradise Lost, το ρίσκο είναι ακόμα μεγαλύτερο. Μετρώντας, λοιπόν, τέσσερις αξιοπρεπέστατους δίσκους στη σειρά, ο πάλαι ποτέ βρετανικός doom/death ογκόλιθος έκανε λόγο για πισωγύρισμα στις early-90’s ημέρες, πάντα δια στόματος Nick Holmes. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δεν το πίστευα. Όμως, οι Vallenfyre του Greg Mackintosh από τη μία και τα ανέλπιστα καλά brutal φωνητικά του Nick με τους τελευταίους Bloodbath με έκαναν να αναρωτηθώ “ρε, λες”; Μπορεί το “Nο Hope In Sight” (πρώτο κομμάτι που διέρρευσε) να μου παρουσίασε doomy Paradise Lost ήχο που είχα καιρό να ακούσω, αλλά και πάλι δεν ήμουν σίγουρος. Πρώτο video για το “Beneath Broken Earth” και είμαι πλέον πεπεισμένος πως το album θα είναι πολύ διαφορετικό από αυτά που τους είχαμε συνηθίσει τα τελευταία 20 και βάλε χρόνια! Έχοντας παίξει στα ηχεία μου πάνω από τρεις φορές, ξεκινάω λέγοντας πως ναι μεν το “The Plague Within” έχει αρκετά διαφοροποιημένο ήχο και παραγωγή. Ο Mackintosh διαθέτει πάντα το χαρακτηριστικό του vibe στις lead κιθάρες με προφανώς περιορισμένη μελωδία στα κομμάτια. Ο ρυθμός έχει πέσει κατακόρυφα κάνοντας τους Paradise Lost να επανέρχονται σε 1992-1993 περιόδους και συγκεκριμένα προς “Shades Of God” καταστάσεις, όχι όμως τόσο πίσω όσο στο “Gothic”. Όσο για το “μήλον της έριδος” που δεν είναι άλλο από το λαρύγγι του Nick Holmes, έχω να πω το εξής: μην περιμένετε έναν καθαρά death frontman, καθώς το παιχνίδι είναι μοιρασμένο ανάμεσα σε clean και brutal φωνητικά. Το καλό βέβαια είναι πως είναι ένας δίσκος που, μετά από μία 20ετία, περιέχει πλέον και συνθέσεις που μπορεί να ακολουθήσει και ένας παλιός fan της μπάντας, όπως τα “Τerminal”, “Sacrifice The Flame” και “Flesh From Bone”, με το τελευταίο μάλλον να αποτελεί την πιο άγρια σύνθεση που έχουν γράψει από το “Icon” και έπειτα. Για ακροατές της πιο “εύκολης” δισκογραφίας τους έχουμε το ήδη αγαπημένο από πολλούς “Punishment Through Time” που σε σημεία θυμίζει έντονα το “Pity The Sadness” του ’93 σε ελαφρώς πιο αργό tempo, το “An Eternity Of Lies” κυμαίνεται στα επίπεδα των τελευταίων 2 δίσκων χωρίς να χάνει σε ποιότητα και γενικότερα όλες τις στιγμές που ο Holmes επιλέγει να κάνει καθαρά. Fillers δεν υπάρχουν πουθενά (όσο υποκειμενικό και να ακούγεται αυτό, είναι αλήθεια), κάτι που το ανεβάζει αρκετές σκάλες σε σύγκριση με τους τελευταίους δύο προκατόχους. Με λίγα λόγια λοιπόν, το “The Plague Within” ναι, εν μέρει παίρνει μία “back to the roots” πορεία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γίνεται δα και “Lost Paradise” μιας και έχει τις ήπιες στιγμές του, ενώ το γεγονός ότι ξαφνικά ο Nick Holmes αποφάσισε να δώσει death ερμηνείες στα τραγούδια δε νομίζω ότι προσωπικά μου λέει κάτι, καθώς με στουντιακή βοήθεια death μπορεί να τραγουδήσει και η γιαγιά μου. Δε γνωρίζω αν στη συνέχεια θα επαναληφθεί μία τέτοια έκπληξη (αν και έχω την υποψία πως όχι) από τους Paradise Lost, αλλά στην προκειμένη περίπτωση δε θα έπρεπε να μας νοιάζει. Αυτό που πρέπει να κρατήσεις ως ακροατής είναι πως έστω και για ένα 50% ακούς ένα πάρα πολύ σημαντικό metal συγκρότημα που επηρέασε πολλούς, να επιστρέφει στον ήχο που το καθιέρωσε.

8.5/10
Χάρης Μπελαδάκης
[email protected]

OPTION B

Λοιπόν κυρίες και κύριοι εδώ έχουμε να κάνουμε με το δέκατο τέταρτο άλμπουμ των Βρετανών Βετεράνων Paradise Lost! Η αλήθεια είναι ότι ένα κύμα ενθουσιασμού μας κυρίευσε στην είδηση της κυκλοφορίας του  ” The Plague Within” αλλά δε θα έλεγα ότι κράτησε και πάρα πολύ. Το νέο άλμπουμ τους με μπέρδεψε πάρα πολύ και αν κρίνω από το αποτέλεσμα μάλλον μπέρδεψε και τους ίδιους. Το κομμάτι που ανοίγει τη κυκλοφορία είναι το “No Hope In Sight” στο οποίο ακούμε τον Holmes να επαναφέρει τα death metal φωνητικά και να τα συνοδεύει με τα υπέροχα καθαρά φωνητικά με τη γνώριμη και αγαπημένη χρόνια χροιά του, το κομμάτι όμως δε λέει και πολλά αφού δε σε ενθουσιάζει και τόσο αφού δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο. Το  “Terminal” που ακολουθεί είναι γρήγορο και στιβαρό και αποτελεί το πρώτο συν  του δίσκου. Το “An Eternity Of Lies” μου έφερε στη μνήμη τους παλιούς καλούς Paradise Lost που αγαπήσαμε με ένα αργό ρυθμό, grooves,  απίθανα riffs και ένα επιβλητικό rhythm section να απογειώνει το κομμάτι, και αποτελεί μια καλή στιγμή του δίσκου. Το “Punishment Through Time” είναι κομματάρα και μακράν το καλύτερο του άλμπουμ αφού το groove του σε συνδυασμό με το χαμηλοκουρδισμένο κιθαριστικό γρανίτη δίνουν ένα κομμάτι μαγεία που θα παρακαλάμε να το ακούσουμε στα μελλοντικά τους live! Το “Beneath Broken Earth ” μου φάνηκε αρκετά βαρετό και μονότονο και πιστεύω ότι είναι κάκιστη επιλογή να αποτελεί το πρώτο single. Το “Sacrifice The Flame” μου αρέσει για την ατμόσφαιρα που βγάζει και για την προσθήκη των cello αλλά από την άλλη είναι αργό και βαριεστημένο χάνοντας τη μαγεία της πολύ καλής μελωδίας του. Το “Victims Of The Past” κρύβει πολλές αλήθειες μέσα του αλλά τα death metal φωνητικά με την απουσία τους θα άφηναν το κομμάτι να λάμψει. Το “Flesh From Bone” ενώ είναι γρήγορο χάνεται σε κάποια πιο black metal περάσματα και χάνεται στη μετάφραση αφού φαίνεται αρκετά αναποφάσιστο. Το “Cry Out” έχει μια πιο sludge αισθητική και αποτελεί ένα αρκετά επιτυχημένο πείραμα για το δίσκο αφού έχει και μια ψυχεδελική άποψη που μου άρεσε πολύ. Το “Return To The Sun” είναι πιο φορτωμένο και πομπώδες και αποτελεί ένα πολύ καλό κλείσιμο. Συμπερασματικά το ” The Plague Within” δεν είναι κακό άλμπουμ αλλά δεν είναι και το άλμπουμ που θα αποτελέσει ορόσημο για το 2015 και αυτό γιατί μου βγάζουν ότι θέλουν να είναι metal αλλά επιτηδευμένα. Είναι σαν να θέλουν να επαναφέρουν τις παλιές καλές ένδοξες μέρες με το λάθος τρόπο και αυτό δυστυχώς φαίνεται στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου.

7/10
Στάθης Αυγέρης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.