Maverick - Quid Pro Quo (Massacre)
75%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
nano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||both
20000
110

Πρώτος full length δίσκος για τα παιδιά από την Βόρειο Ιρλανδία, το “Quid Pro Quo” των Maverick έσκασε σαν μια ευχάριστη βόμβα διασκέδασης και παλιάς κοπής hard rock φιλοσοφίας και μου θύμισε τις βραδιές που μπεκρόπινα στο Wizard στο Μαρούσι (RIP). Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό με το που άκουσα το “Snakeskin Sinner” που ουσιαστικά ανοίγει τον δίσκο ήταν πως έχουμε μια περίπτωση Airbourne της Ευρώπης, μιας μπαίνουν πολύ δυναμικά και με αρκετή «αλητεία» με τη διαφορά πως αντί για τους AC DC έχουν πάρει στοιχεία από Thin Lizzy στο τέλος της δισκογραφίας τους αλλά και πολλά στοιχεία Rory Gallagher. Τελικά έπεσα έξω, μιας και οι Βόρειο Ιρλανδοί δείχνουν να μοιάζουν περισσότερο στους Van Halen παρά σε ότι προανέφερα. Ίσως αυτό να μην γίνεται αντιληπτό σε πρώτη ακρόαση, μιας και το έντονο blues στοιχείο που υπάρχει διάχυτο στον δίσκο κερδίζει τις εντυπώσεις, αλλά αν ακούσει κάποιος τις ρυθμικές και προσέξει το στήσιμο των κομματιών, είμαι σίγουρος πως θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα. Αλλά η λίστα μικροεπιροών δεν σταματά εκεί : Bon Jovi, Skid Row, Whitesnake, Winger, Firehouse και όλα τα καλόπαιδα. Αυτό είναι και το συστατικό της επιτυχίας τους, ότι δηλαδή κάνουν μια ενεργή ανασκόπηση των καλύτερων και πιο πιασάρικων στιγμών της δεκαετίας του 80 στον χώρο του hard’n’heavy, και τα προβάλλουν μέσα από την σύγχρονη παραγωγή. Τους βοηθά πολύ το ότι έχουν έναν φοβερό τραγουδιστή με χαρακτηριστική χροιά και μέγα πάθος, κιθαρίστες που γνωρίζουν τι ακριβώς πρέπει να παίξουν και έχουν πολύ καλή τεχνική στα σόλο και rhythm section βγαλμένο από το εγχειρίδιο παραγωγής του Desmond Child. Το μόνο που με χάλασε στην όλη φάση είναι το κακοφτιαγμένο και απαράδεκτο εξώφυλλο με τον Κώστα Καραμανλή και τον σκελετό που περισσότερο θα ταίριαζε σε old school thrash μπάντα παρά σε αυτούς. Ωραίος δίσκος λοιπόν και μια καλή αρχή για τους Maverick που θα τους δώσει την κατάλληλη ώθηση και αυτοπεποίθηση ώστε να ξεπεράσουν τον σκόπελο του δεύτερου δίσκου πολύ πιο εύκολα και θα τους καθιερώσει στο μυαλό των απανταχού hard rockers.

7,5/10
Νίκος Κεφαλίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.