Saqra’s Cult – The 9th King (Amor Fati Productions)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
haursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothBob-Katsionis_728x90 - 728|90|Bob-Katsionis_728x90|||both728x90_Suicidal Angels - 728|91|728x90_Suicidal Angels|||bothRoadHouse Diet_728x90 - 728|90|RoadHouse Diet_728x90||https://www.greekrebels.gr/roadhouse-diet-electric-devilry-mojoholic/|both728 x90_rotting christ - 699|87|728 x90_rotting christ|||bothRussian Circles 728×90 - 728|90|Russian Circles 728×90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothPowerwolf_728x90 - 728|90|Powerwolf_728x90|||both
20000
110

Δεύτερη κυκλοφορία για τους Βέλγους blacksters, η οποία διαδέχεται το Forgotten Rites” του 2017. Με μία συγκεκριμένη προτίμηση σε κομμάτια με μεγάλη διάρκεια, αφού το ντεμπούτο τους είχε έξι και διάρκεια σαράντα λεπτών, ενώ εδώ συναντάμε μόλις τέσσερα τα οποία δεν ξεπερνούν το μισάωρο. Δεν ξέρω βέβαια αν θεωρείται full-length ή EP, αλλά όπως και να έχει, αυτό είναι ένα θέμα μικρής σημασίας.

Αυτό που ανοίγει το album είναι το ομώνυμο (και το μεγαλύτερο, σχεδόν δέκα λεπτά) και μπορώ να πω ότι ξεκίνησε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Αυτό επειδή για κάτι παραπάνω από ένα λεπτό το μόνο που ακούγεται είναι ξερές κραυγές. Χωρίς μουσική, λόγο και νόημα, ο τραγουδιστής απλά γκαρίζει και αυτό το θεώρησαν ως ενδιαφέρον εναρκτήριο σημείο. Ούτε καν. Το κομμάτι πάντως στη συνέχεια δεν είναι τόσο άσχημο. Blackmetal υψηλών ταχυτήτων, το οποίο έχει και κάποια κοψίματα για να μην κουράζει το αυτί, γερές δόσεις από blastbeats και φωνητικά από ένα λαρύγγι που ουρλιάζει ασταμάτητα. Αυτό που ξεχωρίζει είναι η δουλειά στα riffs, τα οποία προσπαθούν ώστε να μην ακούγονται επαναλαμβανόμενα, χρησιμοποιώντας και την μελωδία όπου είναι αναγκαίο. Με αρκετή φαντασία, το riffingπαραπέμπει προς Dissection, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φτάνει το μεγαλείο τους.

Το Endless Devotion” που ακολουθεί πατάει πάνω στο ίδιο στυλ χωρίς να διαφοροποιείται ιδιαίτερα. Το ίδιο ισχύει και για το Legends Of Pururaucas, το οποίο αν και ξεκινάει mid-tempoσυνεχίζει στους γρήγορους ρυθμούς των προηγούμενων. Το Last Denial” που κλείνει το album δεν προσφέρει κάτι διαφορετικό στο σύνολο. Ταχύτητα, πολλή προσπάθεια στο riffing, κάποια mid-tempo σημεία και τίποτα περισσότερο.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση, είναι η στιχουργική κατεύθυνσή τους, αφού ασχολούνται με τον πολιτισμό των Ίνκας. Όσο για τη μουσική, καλή μεν η προσπάθειά τους αλλά μένει προσπάθεια. Οι κιθάρες έχουν την διάθεση να ξεχωρίσουν, αλλά ξεχνιούνται εύκολα. Τα φωνητικά είναι μέτρια, πιθανώς να θέλουν να ακουστούν και ιεροτελεστικά σε κάποια σημεία, αλλά καταλήγουν αδιάφορα. Μία δουλειά η οποία έχει μεν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά μέχρι εκεί. Προσπερνάω με ευκολία.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.