Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60 - 468|60|Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60||www.facebook.c|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||bothRODSTUDIOS-468×60-BANNER - 468|60|RODSTUDIOS-468×60-BANNER|||bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothsymmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothPsychotic Waltz_Ath_468x60 - 468|60|Psychotic Waltz_Ath_468x60|||both
20000
60
The Machine - Offblast! (Elektrohasch)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
amadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothPsychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothwhale_728x90 - 728|90|whale_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|both
20000
110

Ποτέ δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα ο μεγαλύτερος οπαδός του sludge. Αυτό βέβαια δεν μου απαγορεύει να ευχαριστηθώ αρκετές καλές κυκλοφορίες sludge, όπως αυτή των Bask (κριτική εδώ). Η αλήθεια είναι ότι πολλά συγκροτήματα προσπαθούν να σπρώξουν το είδος παραπέρα, ειδικά με τις πολλές prog χροιές που προσθέτουν στα κομμάτια τους και στο γενικό ήχο τους. Ακριβώς αυτό κάνουν και οι The Machine, οι οποίοι φτάνουν αισίως στην 5η κυκλοφορία τους, το “Offblast!”.
Όπως κάθε sludge μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και οι The Machine, διατηρούν τον ’70s ήχο στην παραγωγή του δίσκου, με αρκετές αναφορές σε Kyuss και φυσικά στους Black Sabbath. Οι τρεις Ολλανδοί μάλλον δεν ενδιαφέρονται και πολύ αν θα αρέσει αυτό που κάνουν και απλά περνάνε καλά. Όταν μάλιστα το πρώτο κομμάτι του δίσκου ονομάζεται “Chrysalis (J.A.M.)” και είναι ένα 16λεπτο instrumental, μάλλον καταλαβαίνετε για τι μιλάμε. Ένα ατελείωτο jamming, το οποίο έχει αρκετές καλές στιγμές με αναφορές από blues, stoner μέχρι και doom, δίνει καθαρά το στίγμα της μπάντας. Ενώ αυτό το ατελείωτο jam είναι αρκετά ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω ότι το ίδιο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου.
Τα sludge riff πάνε και έρχονται ενώ η ψυχεδελική φωνή του David Eering σε ταξιδεύει κάπου στο διάστημα, τα riff είναι ενδιαφέροντα. Απλά κάπου αρχίζεις και βαριέσαι αφού τα κομμάτια έχουν στηριχτεί πάρα πολύ σε αυτοσχεδιασμούς και δεν έχουν δουλευτεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στο 12λεπτο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, “Come To Light”, όπου πάλι μου φέρνει περισσότερο σε jam παρά σε πραγματικό τραγούδι. Αρκετά ενδιαφέροντα riff στα “Dry End” και “Coda Sun”, ενώ ως η καλύτερη στιγμή του δίσκου μπορεί να χαρακτηριστεί το “Off Course”, που έχει ένα Alice In Chains vibe, λόγω του τρόπου που τραγουδάει ο Eering, ο οποίος μοιάζει με τον Layne Staley (RIP).
Το “Offblast!” δεν μπορώ να πω ότι με εντυπωσίασε. Ίσως στους φανατικούς οπαδούς του sludge να έχει μεγαλύτερη απήχηση και ειδικά σε αυτούς που αρέσκονται να καταναλώνουν και παράξενες ουσίες (μακριά από εμάς). Είναι σίγουρο ότι οι τρεις Ολλανδοί μάλλον έκαναν κατάχρηση αυτών των ουσιών για την ολοκλήρωση της κυκλοφορίας.

5 /10
Δημήτρης Σταύρος
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X