Tuple – Wooden Box (AOR Heaven)
50%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
Psychotic Waltz_Ath_728x90 - 728|90|Psychotic Waltz_Ath_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothGreek Rebels Advert Feb 2018_728x90 - 728|90|Greek Rebels Advert Feb 2018_728x90||https://www.facebook.com/GreekRebels/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothamadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||both
20000
110

Τον TommiTupleSalmela τον ξέρετε; Όχι; Ούτε εγώ, τώρα τον έμαθα. Είναι ένας μουσικός που έγινε περισσότερο γνωστός από τους Tarot, όταν και μπήκε στις τάξεις τους το 2006. Έχει συμμετοχές σε διάφορα συγκροτήματα και αυτό εδώ είναι κατά κάποιο τρόπο ένα solo project το οποίο είναι concept και μας λέει ιστορίες από την πολυτάραχη ζωή του.

Για να το πετύχει αυτό, έφτιαξε μια μπάντα και έφερε ένα σωρό καλεσμένους με πιο επιφανείς τους Marko Hietala (Nightwish, Tarot), τον αδερφό του Zachary Hietala (Tarot), τον Tony Kakko (Sonata Arctica) καθώς και άλλους μουσικούς από Tarot, Reckless Love, Amorphis και Turmion Kätilöt. Το τι συμβαίνει συνήθως όταν υπάρχουν τόσοι πολλοί καλεσμένοι, είναι γνωστό. Κάπου χάνεται η μπάλα και δεν καταλαβαίνεις τι ακούς στο τέλος.

Λογικό ναι μεν να θέλει ο Tuple να κάνει κάτι σε party φάση με τους φίλους του, οπότε ευτυχώς δεν επικρατεί μεγάλος αχταρμάς. Όλα τα τραγούδια κινούνται στο ίδιο ύφος, δηλαδή το rock που ο Tuple αγάπησε μέσα από κλασικές μπάντες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (sic) όπως οι Journey, Boston, Chicago, Kansas και άλλες. Περισσότερο σε AOR φέρνει βέβαια ο ήχος, αλλά δε λείπουν και οι επιρροές από κλασικές rock φόρμες.

Το Wooden Box περιέχει έντεκα τραγούδια με διάρκεια πενήντα λεπτών. Μελωδικό rock με πολλά riffs και χορωδιακά φωνητικά μας προσφέρει ο Tuple και έχω να πω ότι ναι μεν κάνει μια προσεγμένη δουλειά, αλλά δε φτάνει. Σίγουρα δεν είναι κάτι καινούρια στο χώρο του AOR, δε θα μπορούσε άλλωστε, αλλά δε γίνεται και με τον πιο πειστικό τρόπο.

Τα κομμάτια δεν έχουν αυτό που χρειάζονται ώστε να ξεχωρίσουν. Δεν υπάρχουν οι κολλητικές μελωδίες, δεν υπάρχουν οι στιγμές που θα σε κάνουν να ανεβάσεις την ένταση και να τραγουδήσεις μαζί, δεν υπάρχουν γενικά τα σημεία που θα σου κολλήσουν στο μυαλό και θα τα θυμάσαι μόνο κοιτώντας τον τίτλο ενός τραγουδιού. Μόνη εξαίρεση τα Miracle, Rocking Chair και το γλυκό Pretty Much Perfect που κλείνει το album. Καλή προσπάθεια μεν, αλλά δεν περνάει την βάση.

5/10
Γιώργος Τερζάκης
geo.terzakis@gmail.com

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.