AlbumsΚριτικές

Wounds Of Recollection – Deathbed (Flowing Downward)

RodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothGreekrebels Banner 07052021-728×90 - 728|90|Greekrebels Banner 07052021-728×90||https://www.greekrebels.gr/epikoinonia/|bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|bothPsychotic Waltz 2023 – 728×90 - 728|90|Psychotic Waltz 2023 – 728×90|||bothRussian Circles 2022_728x90 - 728|90|Russian Circles 2022_728x90|||both
20000
110

Έχω δει ανά καιρούς πολλά υπερενεργά συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια, με έμφαση στην κυκλοφορία δύο δίσκων μέσα στο ίδιο έτος, που όμως στο ποιοτικό κομμάτι υστερούν ακριβώς λόγω της υπερπροσφοράς και του συμβιβασμού της ποιότητας για χάρη της ποσότητας. Και μιλάμε για ποσότητες σε στυλ δεκαπέντε δίσκοι σε δέκα χρόνια για παράδειγμα.

Σε αυτήν την κατηγορία περιλαμβάνονται και οι (ή μάλλον ο) Wounds Of Recollection. Αυτός είναι ο ένατος δίσκος του από το 2014, οπότε τον προσέγγισα με μεγάλη επιφύλαξη ακριβώς για το λόγο που ανέλυσα παραπάνω. Δεν έχω εντρυφήσει βέβαια στις προηγούμενες δουλειές του, μιας και δεν τον είχα ακουστά, οπότε δε μπορώ να κρίνω και να συγκρίνω ό,τι έχει κάνει στο παρελθόν με αυτό εδώ.

Αυτό που άκουσα πάντως είναι σε αρκετά καλό επίπεδο, χωρίς όμως να υπερβαίνει τα όρια και να φτάνει σε μεγαλεία. Πρόκειται ουσιαστικά για post-black/blackgaze, με τα κυρίως μέρη του black να είναι επιθετικά, παγωμένα και έντονα και να θυμίζουν πολύ το παραδοσιακό δεύτερο κύμα του black αλλά να είναι εμπλουτισμένα και γαρνιρισμένα με τις post-black/shoegaze/post-rock μελωδίες με τον τρόπο που το κάνουν οι Deafheaven κυρίως.

Αυτό στα τρία μεγάλα κυρίως κομμάτια, γιατί στα τρία πιο μικρά τα οποία είναι ιντερλούδια, οι shoegaze/post-rock μελωδίες ανακατεύονται με αφιλόξενα drone και ambient ηχοτόπια. Και όλα αυτά δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξανακούσει, απλά ακούγεται ευχάριστα και φαίνεται ότι είναι καλοδουλεμένο. Απλά δε ξέρω κατά πόσο η υπερπαραγωγικότητα έχει επηρεάσει την ποιότητα της δουλειάς του, κατά πόσο δηλαδή αν είχε επικεντρωθεί σε ορισμένα κομμάτια αντί να τα κυκλοφορεί κάθε τρεις και λίγο θα είχε βοηθήσει στην ποιότητα και το επίπεδο των συνθέσεων,

Όπως και να ‘χει, είναι μια αξιόλογη δουλειά για το είδος, χωρίς όμως να ανακαλύπτει τον τροχό και να προκαλεί υπερδιεγέρσεις και έντονα συναισθήματα απόλαυσης. Ακούγεται ευχάριστα για όσο διαρκεί αλλά δεν έχει τον τρόπο να σε κρατήσει μακροπρόθεσμα κοντά του.

6/10
Σταύρος Πισσάνος
[email protected]

Related posts

Leave a Comment

Leave a review

X