symmetric records - 468|90|symmetric records||https://www.facebook.com/symmetricrecords/|bothnano designs 468×60 - 468|60|nano designs 468×60||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothvinylmonster468x60 - 468|60|vinylmonster468x60||http://www.vinylmonster.gr/|bothwhale-468×60 - 468|60|whale-468×60|||bothGreek Rebels Advert Feb 2018_468x60 - 468|60|Greek Rebels Advert Feb 2018_468x60||www.facebook.c|bothamadeus banner greekrebels 2 - 468|60|amadeus banner greekrebels 2|||both
20000
60
Wretch - Warriors (Pure Steel)
40%Overall Score
Reader Rating: (0 Votes)
0%
amadeus banner greekrebels 1 - 728|90|amadeus banner greekrebels 1|||bothnano designs 728×90 - 728|90|nano designs 728×90||https://www.facebook.com/Nanodesignart/|bothRodStudios_728x90 - 728|90|RodStudios_728x90|||bothhaursen2 - 728|90|haursen2||https://www.facebook.com/HaursensGuitarWorkshop/|both
20000
110

Μπορεί οι Wretch να παρουσίασαν την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους το 2006, οι ρίζες τους όμως φτάνουν πολύ πιο βαθιά, πίσω στο σωτήριο έτος 1983 με το όνομα MX το οποίο άλλαξαν το 1985 στο σημερινό τους. Πνευματικό παιδί του «δικού μας» Nick Giannakos ο οποίος είναι και το μοναδικό αυθεντικό μέλος τους από τότε, κυκλοφόρησαν μια σειρά demos έως την κυκλοφορία του “Reborn” το 2006 και χρειάστηκε να περάσουν άλλα οκτώ χρόνια για να κυκλοφορήσει ο διάδοχός του, το “Warriors” για το οποίο γίνεται και αυτή η κριτική. Παραδοσιακό heavy metal χωρίς φρου φρου κι αρώματα, χωρίς νεωτερισμούς και ξένα στοιχεία αλλά παράλληλα και χωρίς μεγάλες δόσεις φαντασίας. Το “Warriors” δεν έχει την χτυπητή αδυναμία που θα σε κάνει να το μισήσεις αλλά ούτε και κάποιο στοιχείο που θα σε ενθουσιάσει, εκτός κι αν ήσουν κλεισμένος σε μια σπηλιά από το 1986 μέχρι σήμερα. Σίγουρα καλύπτει όλες τις τυπικές απαιτήσεις του είδους: σωστά φωνητικά με καλό εύρος, δυναμικά τύμπανα και κιθάρες με αρκετά καλή τεχνική. Από την άλλη όμως, οι συνθέσεις ακούγονται αρκετά ανούσιες. Οι επιρροές της μπάντας είναι καλές, Judas Priest, Iron Maiden κτλ, αλλά φαίνεται σαν να έχουν αναμασήσει τα «δεύτερα» riff τους, αυτά που έχουν χρησιμοποιήσει είτε σαν συνδετικά είτε σαν κύρια αλλά στα λιγότερο καλά κομμάτια τους. Η μία περίπου ώρα που διαρκεί το “Warriors” είναι μια συνεχής αναμονή για το γαμηστερό κομμάτι που περιμένεις αλλά τελικά δε έρχεται ποτέ, τσάμπα ο κόπος δηλαδή. Θα περίμενε κανείς ότι σε ένα διάστημα οκτώ ετών θα είχαν κάτι καλύτερο να παρουσιάσουν αλλά η αίσθηση που αφήνουν είναι μια βιασύνη,  μια προχειρότητα, σαν να μη δούλεψαν τα τραγούδια τους σε βάθος ώστε να πετύχουν κάτι πιο ολοκληρωμένο και αυτή η αίσθηση προχειρότητας επεκτείνεται μέχρι και στο εξώφυλλο του δίσκου, χαρακτηρίζοντας όλο το πακέτο ως είναι μια τυπική εξαίρεση στην φράση «μην κρίνεις ένα βιβλίο (δίσκο στην περίπτωσή μας) από το εξώφυλλο».

4/10
Νίκος Κεφαλίδης
[email protected]

Θέλω να το μοιραστώ:

Leave a Reply

Your email address will not be published.

X